 |
| |||||||
| Kayıt ol | Forum Kuralları | Bloglar | Yardım | Üye Listesi | Takvim | Arama | Bugünün Mesajları | Forumları Okundu Kabul Et |
| Duyurular |
 |
| Yazılar ve Hikayeler Aşkın akla durgunluk veren maceralı dünyasına ait hikayeler ve yazılar. Saptanabilmiş tek kısmı saptanamazlık olan aşkın en ilginç etkileşimleri. |
 |
| | LinkBack | Konu Seçenekleri | Gösterim Modu |
11.01.08, 17:46
| ||||
| ||||
| Buğulu Gözler-SERAP ÖZALTUN  Saatlerdir yürüyordu. Sirtindaki gömlek ter içinde kalmisti, ayaklari bedenini çekmiyordu ama o, tükenen umutlarina inat, nereye gittigini bile bilmeden hep yürüdü...Artik nefes alacak hali kalmayinca, bir an durdu.Neredeyim, dercesine etrafa bakti ve gördügü ilk duvara oturdu. Insanlar, onu fark etmemisti bile. Herkes, kendi hayat telasi içindeydi. Kimsenin gözleri sevinci vermiyordu ama sanki kendisi tekti bu dünyada... Yasamin kendine vurdugu bu darbeyi içine sindirmesi kolay olmayacakti. Kalkti bu sefer deminki adimlara inatmis gibi agir agir yürüyordu...Sanki adimlari düsünüyordu onun yerine. “Ne yapmaliyim? ”....Bu soru beynini kemiriyordu. Kapiyi açmak için elini anahtarina atti ve o kavga aninda anahtarini almadigini hatirladi...Kapinin altindan isik siziyordu...Cesaret edemedi kapiyi çalmaya...Gidemedi de...Yüregi sanki o evde kalmisti...Bu muydu yasamak? Güvenmek bu muydu? Öyle oturdu bahçelerindeki sezlonga...ve düsünürken uyuyup kaldi.... *** Gecenin serinligi ile üsüyerek uyandi. Damla’nin isigi hâlâ yaniyordu. O da düsünüyor muydu onu? Cam açildi, camdaki Damla’ydi....Elinde bir sey var...Bakti ve savurup atti asagiya....Cam sessizce kapandi. Erkan, kalkip gitti “Nedir? ” diye bakmaya...Ne garip...Ayni anne babanin “Bir olun, birbirinize destek olun...” dedikleri kardesi, annesinin resmine kadar bütün resimleri atmisti evden...Sabah olsa dedi, kendi kendine....Alsam Damla’yi önüme bir daha...ve sorsam bir bir. Neden desem, neden inanmadin bana. Canim deyip sevdigin insanin, yillar önce anne ve babamizin bosanmasina neden olan kadinin oglu -üvey kardesimiz- olduguna neden inanmadin desem... Yok, inanmaz... Miras bölünmesin, ben evlenmeyim diye bunlari söylüyorsun diyecek gene... Oysa, bir yuvanin güzelligini tatmislardi bu evde. Annesi bütün gün Damla ile kendisini doyurur, besler, ilgilenirdi. Babanin tek mutlulugu ise yuvasiydi.. Ta ki bir is gezisinde tanisip o kadina asik olana kadar...O günden sonra eve ugramaz oldu babalari...Annesi, sezlonga oturur saatlerce dalar giderdi....Çocuklarina babalarini hiç sikayet etmezdi...Bir gün babalari eve çok öfkeli geldi...“Konusmamiz gerekiyor Müberra, dedi. Anne ve baba saatlerce konustular yukaridaki odada...O gece anneleri, çocuklarini koklaya koklaya öptü, bir daha görmeyecekmis gibi. Sabah uyandigimizda annem yoktu, diye düsündü Erkan. Babam, ailesinin yanina gitti, dedi ama annem bir daha hiç dönmedi. Babam bir süre bize yalniz bakti sonra bakici tuttu...Eve çok sik,gelmez oldu...Bir gün is yerine gittigimde babami galeride bir çocugu severken gördüm....Takip ettim, o çocukla baska bir eve gidiyordu. Anladim ki annem, bosuna gitmemisti, babamin baska bir ailesi daha vardi ve annem bunu kabullenememisti... Ben gittim yillar sonra buldum annemi gel dedim, birakma bizi dedim...Yok ogul, dedi. Gelemem....Yüregim kaldiramaz, baskasini sevip saran yarim yok benim. Iyi ki babamin o kadindan bir de oglu oldugunu bilmedi annem ve bu sirri bilmeden kaybettik annemi. Babam, neden bilmem o kadini ve oglunu hiç bizimle yüz yüze getirmedi. Ben hep gözledim yilarca onlari. Diyemedim annem gibi ben de bir sey...Sustum. Ta ki Damla’yi onunla –babamin ogluyla- görene kadar. Ilk anda taniyamadim, sevindim Damla adina...ama onun kim oldugunu fark edince dünyam basima yikildi. Aksami zor ettim. Damla’ya onu birakacaksin, dedim. Olmaz, dedi. Seviyorum, dedi. Bu beraberligin mümkünü yoktur, dedim...Agladi, çok agladi. O, senin kardesin diyemedim. O, annemizin gidisine sebep olan kadinla babamin çocugu diyemedim. Sadece olmaz bu is, dedim. Kavgamiz büyüdü ve git dedi Damla, git...Kapiyi nasil çarpip gittim, bilmiyordum....ve iste simdi Damla’m...biricik kardesim evin içinde albümdeki resimlerden bile intikam aliyor ve siliyordu bizi yüreginden...Kim için? Bir bilse....Allah’im....Bilmesin....Ne yapacagim ben? Sabaha kadar evin önünde bir gittim, bir geldim. Damla cama çikip da beni görünce tülü hizla kapatti. Yapabilecek tek bir sey vardi...Tüm kararliligimla babamin is yerine gittim. Yillarca adim bile atmadan hep geriden baktigim galeriye gittim. Daha gelmemisti...Bekledim. Uzaktan tanidi beni, “Hayrola oglum? ” dedi saskin bir sekilde... Oturduk... “Yanlis yaptin baba.” dedim ona yillar sonra ilk kez. Kizdi, benim hayatima sen ne karisirsin, deyip bagirdi...vurdu masaya...Sustum...hep sustum. Ben susunca bakti gözlerime, çenemi eline aldi.“ Neden agladin sen, ne oldu? Bilmedigim bir sey mi oldu? ”dedi. Aglayarak anlattim...Çöktü omuzlari, bin yas yaslandi sanki...Pismanlik, çaresizlik, sorumluluk...Bakislari donuklasti. Ne yapacagiz oglum? dedi. Yillardir hiç böyle oglum dememisti bana. Ne yapacagiz? Hayatta insanin çaresiz oldugu çok anlar olmustur ama bu, bambaska bir aciydi. Annemin o sessiz kabullenisi ve gidisi geldi aklima...Ah annem, ah nefis...Hayati güzel kilan degerleri görmeyen babam, nelere sebep olmustu...Simdi ne olacak? Babam, kararli bir sekilde kalkti...“Hadi oglum, gel seninle büyük bir isimiz var.”dedi. Arabaya bindigimizde zihnim hep Damla ile mesguldü. Ne yapmisti? Neredeydi? Neden albümü camdan atmisti? Anneme mi kizmisti, gidisini mi kabullenmemisti. O olsaydi,dizine yatar dertlesirdi. Simdi o da yapayalniz kalmisti. Babam, yolda Ömer’i –oglunu- da aradi ve evin adresini verdi, eve çagirdi... Sanirim, her seyi göze alip anlatacakti onlara kardes olduklarini. Yol boyu hiç konusmadik. Evin önüne geldigimizde ne babam ne de ben eve girmeye cesaret edemedik...Damla ile ne konusulacakti...Allah’im, bu ne zor bir andi. O sirada Ömer geldi, “Baba” dedi, yüregim yandi...Baba! Ah babam! “Ne oldu baba, bu ev kimin evi? ” Babam, çaresizce...omuzlari çökmüs bir sekilde kapiyi açti anahtariyla. Ben, Damla’yi düsünüyordum. Bu durumu nasil karsilayacakti. Allah’im yardim et, diyordum içimden. Evde hiç ses yoktu. Ben Ömer’e nasil davranacagimi bilemiyordum. Babam, her yere bakti...Yok, Damla yok. Sadece annemle babamin yillardir açilmayan odasina bakmamistik. Babamla ben sessizce kapinin önüne geldik...Yillardir açilmayan kapi, gicirtiyla açildi. Sanki annemin gülen yüzünü bekledi gözlerim...ama hayir, annem yoktu. Yillar önceye dair bir ani bulmaya çalisan gözlerim birden yatagin üzerindeki Damla’yi gördü...Damla yatakta uzanmisti. Uyuyor sandik, yanina sessizce gittik. Ömer kostu, Damla’nin ellerini eline aldi. Kan içinde kaldi Ömer’in elleri, çilgin gibi bakan gözleriyle! SERAP HOCA  10.01.2006 01:09:17 Serap Özaltun
__________________ akgüvercin       |
|
11.01.08, 18:08
| ||||
| ||||
| Ce: Buğulu Gözler-SERAP ÖZALTUN Çok etkileyici bir hikaye.Ve çok üzücü bir durum.Paylaştığınız için teşekkürler.
__________________ ''Her ağızda ,her telde,fanilik dırıltısı. Sonunda tek bir şarkı,tabutun gıcırtısı.'' Necip Fazıl Kısakürek ''Biri aşk biri nefret:Bizim kanadımız çift... Ateş saçmalı ki nur,erisin kapkara zift... (N.Fazıl Kısakürek) İnsanoğlu çok nankör ,belli olmaz sağı solu. Tek gerçek yol var. O da sadece ALLAH yolu (Yakubi) |
|
11.01.08, 21:52
| ||||
| ||||
| Ce: Buğulu Gözler-SERAP ÖZALTUN evet cok duygulandım okurken  tesekkurler sayın hocam..
__________________ Sen Sen Ol Başkalarının Seni Yönetmesine İzin Verme! Sen Sen Ol kendine bu dünyada kara gününde arkanda olacak dostlar edinmeye çalış!  “Ya Rab,yüzümü güzelleştirdiğin gibi ahlakımı da güzelleştir” |
|
11.01.08, 23:43
| ||||
| ||||
| Ce: Buğulu Gözler-SERAP ÖZALTUN elde değil ağlamamak hocam eline emeğine klavyene sağlık emeği geçen herkesin elinden öpüyorum .!
__________________  кαηLı вıçαкLı ∂єqiL вυ αşк...zαηLı νє уαѕαкLı...∂öηüşüηüη ¢αηı ¢єнєηηємє ! уαяαм∂α qi∂işiη ѕαкLı..! Ben Anti-SosyaL DeğiLiM , DüNyA Anti-BeN . . . : AyrıLıK ŞarKıLaRı OlduN BazEn , baZeN buRaLaRdaN KaÇıŞ SebeBiM : . . . |
|
04.02.08, 10:29
| ||||
| ||||
| Ce: Buğulu Gözler-SERAP ÖZALTUN çok acıklı bir hikayeydi teşekkürler...
__________________  Tutamayacagım sözler VERMEM...Bazı şeyleri asla AFFEDEMEM... Yaşanmışlıkları kolay SİLEMEM...Acıyı tanıdıgım için,kimseye ÇEKTİRMEM... cesaretsizligi "gurur'la" ÖRTEMEM.. Yalan ve taktiklerle ugraşmayın, YEMEM! Dostlarıma laf ETTİRMEM... Tutkularım var, VAZGEÇEMEM! Gidiyosan eğer,çok özlesem bile dön DEMEM...SEVEN SEVER..SEVMEYEN yol alır GİDER! |
|
|
| Etiketler |
| aldatma, anne, aşk, hikaye, nefis, sorumluluk, vicdan |
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| Konu Seçenekleri | |
| Gösterim Modu | |
|
|
Benzer Konular | ||||
| Konu | Yazar | Forum | Cevaplar | Son Mesaj |
| SERAP HOCA DER Kİ...O An Olsaydı Bu An | serap hoca | Şiirler | 4 | 14.01.08 19:52 |
| BuğuLu yaLnızLık ! | BOZKURT1907 | Güzel Sanatlar, Resim ve Fotoğrafcılık | 0 | 15.09.07 09:21 |
| buğulu cama ne yazardınız...!!! | erkmen | Geyik Muhabbet Ve Komedi | 14 | 19.05.07 12:47 |
| Serap hanım | عاكف ار | Hikayeler, Olaylar ve Yazılar | 1 | 19.12.06 19:17 |
Normal
