عاكف ار

Yeni Milat’tan sonra (Y.M.S) 61. yıl.Büyük savaş sona ermiş, ‘Roma Barışı’ ını gölgede bırakacak barış için silahlanma çoktan uygulamaya geçmişti.Büyük savaştan sonra barış için ölenlerin sayısı,büyük savaşta savaş için ölenlerin sayısının aritmetik büyüğüydü.Cephe savaşlarına katılmayanlar ise iş yerleri,aile,okul gibi sosyal birlikteliklerde savaş alanlarında gösterilen vahşet kültürünü değişik formlarda yaşıyorlardı.İş yerleri toplama kampı,okullar kışla,evler karargah gibiydi.Dışarısı diye bir yer yoktu.Belki bir zamanlar vardı ama artık yoktu.Dahil olmak istemeyenler ya düşman olarak nitelendirilirlerdi yada çeşitli yöntemlerle ‘tedavi’ edilirlerdi.Yine de distopya insanları cephede olmadıkları için şanslı olduklarını düşünürlerdi. Her türlü iletişim ve davranışları mutlak kontrol altındaydı. Modern teknolojinin çağlar öncesinden ulaşan özgürlük vaadi,tutsaklık halini almıştı distopya insanları için. Bütün kontroller distopya insanlarının hayatının tamamını...

Bavulları hep toplu durmalı insanın...

Bir gün telefonların hiç çalmayabileceği hesaplanmalı...

Tül perde arkasından misafir yolu gözlemekten vazgeçmeli...

İhanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırlıklı olmalı...

Yalnızlıga alısmalı ...

* * *

Çünkü "omuz omuza" günlerin vakti geçti. Dayanışma... günümüz borsasının
deger kaybeden hisse senetlerinden biri artık...

Bireyin keşif cağı, geride kırık dökük yalnızlıklar bıraktı..
Terörün bile bireyselleştiği çagdayız. Zaman, birlikten kuvvet dogurma
zamanı değil; zaman, tek başına dimdik ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır.

* * *

İşte o yüzden alışmalı yalnızlıga...

Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı insan... Güvendiği
daðlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı... Hüzünlü bir şarkıyla
paylaşılan gecelerde başımı dayayacak...