 |
| |||||||
| Kayıt ol | Forum Kuralları | Yardım | Üye Listesi | Takvim | Arama | Bugünün Mesajları | Forumları Okundu Kabul Et |
| Duyurular |
 |
| Türk Edebiyatı Binlerce yıllık ulusumuzun hayallerine usta kalemleriyle tercümanlık etmiş, gerçeklerini usta kalemleriyle tatlı kılmış üstad yazarlarımız ve eserlerinin incelendiği güzel bir bölüm. |
 |
| | LinkBack | Konu Seçenekleri | Gösterim Modu |
04.12.07, 17:19
| ||||
| ||||
| Karacaoğlan Karacaoğlan (Memet Fuat'tan) Karacaoğlan'ın yaşamı üzerine, belge değeri olan yazılı kaynaklarda bilgi yoktur. Kendi şiirlerinden, halk söylentilerinden, kuşaktan kuşağa anlatılagelen menkıbelerden çıkarılan bilgilerin ise birbirini tutmadığı görülüyor. Nereli olduğu bile kesinlikle anlaşılamamıştır. Barak Türkmenleri onu kendilerinden sayarken, Kilis'in Musabeyli bucağında yaşayan Çavuşlu Türkmenleri de kendilerinden olduğunu söylerler. Batı Anadolu'da yaşayan Karakeçili aşiretine göre onlardandır. Mersin'in Silifke, Gülnar, Mut ilçelerinde yaşayanlar kendi ilçelerinden olduğunu ileri sürerler. Gazianteplilere göre, bugün Suriye sınırları içinde kalan Akpınar köyündendir. Kırım'da derlenen bir menkıbeye bakılırsa Belgrad'lıdır. Bir söylentiye göre Kozan Dağı yakınındaki Bahçe ilçesinin Varsak köyünde, başka bir söylentiye göre gene Kozan'a bağlı Feke ilçesinin Gökçe köyünde doğmuştur. Şiirlerinde ise şöyle diyor: "Kozan Dağı'ndan neslimiz /, Arı Türkmen'dir aslımız / Varsak'dır durak yerimiz"; Göğçe idi benim yerim durağım"; "Göğçe'den çıktım çocuktum"; "Vatanımız Adana Maraş"; "Yaylamız Bulgar Dağı'dır"; "Maraş illerine giden kervancı / Selam söyle bizim il'e obaya"; "Binboğâ dır benim ilim"; "Erzurum dur benim ilim"; "Mamalı'da ben bir Rıdvanoğluyum'; "Öz Adım Halil'dir köyümüz Hama". Uzmanlar bu karışıklığı şöyle açıklıyorlar: Karacaoğlan halkımızın benimsediği, varlığında eridiği ozanlardandır. Türk halkı onun söylediği şiirlerle yetinmemiş onun adına şiirler söylemiştir. Yunus'a Pir Sultan'a yaptığı gibi. Şiirlerinden hangilerinin gerçekten kendisinin olduğunu hangilerinin sonradan uydurulduğunu ayırmak kolay değildir. Aynca, bazı şiirleri başkalarınca tekrarlanırken, ağızdan ağıza geçerken, ya da derlenirken, söyleyenlerin, derleyenlerin gönüllerine göre değiştirilmiştir. Örnekse, bir yerde "Binboğa'dır benim ilim" diye yazıya geçirilmiş bir dize, başka bir yerde "Erzurum'dur benim ilim" diye yazılıdır. Birinin yanlış olduğu yüzde yüz, ama belki ikisi de yanlıştır. Halkımızın Karacaoğlan'ı benimseme özlemiyse sonsuzdur. Yapılan yorumlar da hep bu özlemle biçimleniyor. Kırşehir'in Mecidiye ilçesinde bir Mamalı köyü var, ama hayır, Erzurum'lulara göre, Karacaoğlan'ın andığı Erzurum'un Mamahatun köyüdür. Daha ilginci, araştırmacılar Güney Doğu Anadolu'da Hama adında bir köy bulunmadığını söylüyorlar, yalnızca Kozan Dağı'nda bu adı taşıyan bir gedik varmış. Bütün bu karışıklık arasında uzmanlar, Akşehirli Hoca Hamdi Efendınin 1875-76 yıllarında yazdığı yolculuk anılarına dayanarak, Karacaoğlan'ın Kozan Dağı yakınındaki Bahçe ilçesinin Varsak köyünde doğduğu söylentisini daha bir önemsiyorlar. Gene önem verilen bir söylenti de Kozan'a bağlı Feke ilçesinin Gökçe köyünde doğduğudur. Karacaoğlan'ın adı Kırım'da derlenen menkıbeye bakılırsa Simayil, bir şiirine göre Halil, başka bir şiirine göre Hasan'dır. Hoca Hamdi Efendi de anılarında onun adının Hasan olduğunu yazıyor. Gene bu anılara göre babasının adı Kara İlyas'tır. Varsak köyü Türkmenlerinden olan Kara İlyas, 1604'te, Kozan derebeylerinden Hüsam Beyin "tut kap asker devşirdiği" kargaşada tutolup sayıl askeri yazılmış, sonra da ortadan yok olmuştur. Böylece de Karacaoğlan' ın soyuna Sayıloğlu denmiştir. Bu Sayıloğlu sözü bir dizesinde de geçer. Başka bir söylentiye göre de o sırada Çukurova'da derebeylik eden Kozanoğulları ile arası açıldığı için, genç yaşta (24) memleketinden ayrılıp gurbete çıkmıştır. Şiirlerinde pek çok yer adı anar: Adana, Ankara, Aydın, Bolu, Bursa, Diyarbekir, Erzincan, Erzurum, Gaziantep, Gümüşhane, Halep, Hama, İçel, Karaman, Kars, Kayseri, Konya, Malatya, Maraş, Mardin, Niğde, Sıvas, vb. Ayrıca, "Ne İstanbul koydum ne Diyarbekir", "Gidip İstanbul'dan ferman getirdim" gibi dizeleri, İstanbul'a; "Coşmuş Karadeniz köpüğün saçar" dizesi de Karadeniz kıyılarına gittiğine kanıt sayılabilir. Acaba Karacaoğlan andığı her yere gitmiş midir? Bağdat, Mısır, Trablus, Tunus, Şam, Yemen, hadi buralara da gitti diyelim, ama o Buhara, Hindistan, Çin'den de söz ediyor! Nerelere gittiğini, nereleri gitmeden andığını ayırmak olanaksızdır. Avusturya savaşları için şiir yazdığına, Firengistan'ı dolaştığını söylediğine bakılırsa, Rumeli'ye de geçmiş olduğıı anlaşılıyor. Ama uzmanlar Karacaoğlan'ın ömrünün çoğunu Çukurova, Gaziantep, Maraş dolaylarında, Toros dağlarında geçirdiği kanısındalar. Bütün yaşamı boyunca gurbette kalmadığı, obası ile birlikte göçlere katıldığı şiirlerinden de belli oluyor. Hoca Hamdi Efendi'nin anılarında, "karayağız, seyrek sakallı, şuh meşrep, uzunca boylu levent bir adam" diye tanıtılan Karacaoğlan'ın yaşamı üzerine, çeşitli şiirleri yorumlanarak edinilen daha başka bilgiler de var: Gurbete iki kız kardeşiyle çıkmış, arkalarında da bir ağlayanları yokmuş, (anlaşılan anası da ölmüşmüş). Bir ara Bursa da ev bark sahibi olmuş. Kaç kere evlendiği bilinmiyor. Bir yerde başlık parası bulamadığından, bir yerde de çocuğu olmadığından yakınıyor. Sonra çocukları olmuş, ama karısı ölmüş herhalde, anasız kalmışlar. Evlat acısı da görmüş. Bir şiirine göre de aşireti devletçe Hama'ya sürgün edilmiş. Çok uzun yaşamış, öldüğünde iyice yaşlı imiş. Karacaoğlan'ın, doğduğu yer gibi, öldüğü yer de belli değil. Hoca Hamdi Efendi'nin anılannda "Maraş civarında Cezel Yaylasında doksan altı yaşında iken vefat eyleyüp vasiyeti üzerine tenha bir pınar başına defn olunup sazı çürüyünceye kadar başucunda ağaçta asılı durduğu" söylentisi yazılı. Bir araştırmacıya göre, Nizib'in Keklice köyünde sazını dalına astığı bir ağacın altında yatıyor. Bir başkasına göre, Oltu'nun Penek köyünde ölmüş, Zemzem Dağı'ndaki Yasamal Yaylası'na gömülmüş. Bir söylentiye göre de, Tarsus'taki Ashab-ı Kehif Mağarası'na girip bir daha çıkmamış. Uzmanların gerçeğe en yakın saydıklan söylenti ise İçel'in Mut ilçesinin Çukur köyünde bir tepenin üstünde yattığıdır. Bu tepeye bugün Karacaoğlan Tepesi deniyor. Tepede bakımsız bir mezar, bir su sarnıcı, bir iki eski ev temeli var. Karşısındaki başka bir tepenin adı ise Karaçakıl Tepesi. Ozan'ın sevgilisi Karacakız'ın da o tepede gömülü olduğuna inanılıyor. Karacaoğlan kışları bu güzel yerlerde, kendi adını alan tepedeki bir mağarada geçirir, yaz gelince yaylalara çıkıp oradan oraya gezermiş. Ölümünden sonra Silifke, Gülnar, Mut köylerinde yaşayan köylüler onu ermişler arasına katıp mezarını adak yeri yapmışlar. Günümüzde de her yıl Haziran ayında Mut halkı bu mezarlara gelip saygı gösterisinde bulunmakta, bir Karacaoğlan günü düzenlemekteymiş. Bir mezhep, bir tarikat adamı olmayan Karacaoğlan ele aldığı konularla çok geniş alanlarda yankılanmış, herkesin ilgisini çekmiş, herkesin sevdiği bir ozan durumuna gelmiştir. Şiirlerinin dilden dile çok dolaşması, çok değiştirilmesi, onun adına çok şiir uydurulması doğaldır. Bu bakımdan uzmanlar Karacaoğlan'ın şiirlerinden gelen, çoğu birbirini tutmaz bilgilere pek güvenmiyorlar. Şiir Karacaoğlan'ın mı? Bir değiştirmeye uğramış mı, uğramamış mı? Bu soruların karşılığını bulmak kolay değil. Elli yıldır Karacaoğlan üzerine yapılan araştırmalar olumlu sonuç vermediği gibi, büsbütün karışıklık doğurmuştur, deniyor. Nitekim günümüzde bile uzmanlar kitaplarının bir baskısından öbür baskısına ozanın yeni yeni şiirlerini ekliyorlar. Ele geçen her cönkten değişik bir şeyler çıkabiliyor. Halk söylentilerine göre Karacaoğlan 1606'da doğmuş, 1679 ya da 1689'da ölmüştür. Akşehirli Hoca Hamdi Efendi'nin anılarına göre ise, Karacaoğlan'ın babası 1604'te sayıl askeri yazılmıştır. Yani doğumu bu tarihten önce, ya da en geç 1605 olabilir. Doksan altı yıl yaşadığı söyleniyor ki, o zaman ölüm tarihi 1701'e kadar çıkar. Uzmanlar böyle kesin tarihler veremiyorlar. Yalnız şiirlerde bazı tarihsel olaylara değinmeler var, onlardan yararlanarak şairin on yedinci yüzyılda yaşadığını söylüyorlar. Örnekse, "Halebi Osmanlı aldı / Dağı taşa katar bir gün" beyti ile 1658 yılında Abaza Hasan Paşa'nın devlete başkaldınp ertesi yıl cezalandınlmasına değinildiği; "Sana derim sana ey Acem Şahı / Üstüne Mağrip'ten asker geliyor / Tahtını yıkıp da mülkün almaya / Sultan Murad kalkmış kendi geliyor" diye başlayan destanla 1622-1639 arası Osmanlı-İran savaşlarına değinildiği; gene "Hazır ol vaktına Nesme Kralı / Yer götürmez asker ile geliyor / Patriklerin inmiş tahttan diyorlar / Bir halife kalmış o da geliyor" diye başlayan destanla Fazıl Ahmet Paşa nın 1663-1664 Avusturya Seferine değinildiği kesindir deniyor. Karacaoğlan'ın on yedinci yüzyılda yaşadığına kanıt gösterilebilecek daha başka şiirler de var, ama uzmanların en çok önem verdikleri kanıt şudur: Ozanın dili kesinlikle on yedinci yüzyılda yaşamış âşıklann diline benziyor. Önceki yüzyıllarda yaşamış ozanların kullandığı sözcükler onda yok. Bir de şu: Karacaoğlan'ın şiirlerinin bulunduğu cönklerin hiçbiri on yedinci yüzyıldan eskiye gitmiyor, Daha önceki yüzyıllarda yazılmış cönklerde onun şiirlerine rastlanmıyor. Bir ara Karacaoğlan'ın on altıncı yüzyılda yaşadığını gösteren bazı belgeler bulunmuştu, ama sonradan bunların Karacaoğlan adlı başka bir ozanla ilgili olduğu, "Karacaoğlan" adının çok eskiden beri kullanılan bir ad olduğu ortaya çıktı. Bütün belgesizliklerin ötesinde, uzmanlar, Karacaoğlan'ın on yedinci yüzyılda Güney Anadolu'da yaşadığına, ömrünün çoğunu Çukurova, Gaziantep, Maraş dolaylannda, Toros dağlarında geçirdiğine kesinlikle inanıyorlar. (Öner Yağcı'dan) Bugüne kadar gelen şiirlerinden, türkülerinden adını bildiğimiz Karacaoğlan hakkında Cumhuriyet'in ilk yıllarına kadar önemli bir bilgi edinilememiştir. Halk edebiyatımızın öteki usta ozanlarında olduğu gibi, Karacaoğlan'la ilgili derinliğine bilgilerin sağlanması da ancak ciddi, bilimsel araştırmalara başlanmasıyla ve birçok bilim adamının kendisini halk edebiyatına adamasıyla birlikte olanaklı olmuştur. Osmanlı Devleti döneminde araştırmaya ve incelemeye dayalı bir "halkbilimi'nden söz edilmeyeceği için, halk edebiyatımızın araştırılmasında, yaşamın her alanında, bilimde, teknikte olduğu gibi halk edebiyatı alanında da önemli bir gecikmeden söz edebiliriz. Bu gecikme nedeniyle, kendiliğinden oluşan birkaç önemli yapıt dışında bir halk edebiyatı incelemesinden söz edilemiyor. Var olan yapıtlara bakıldığında ancak 19. yüzyılın sonlarına kadar geriye gittiğimizde somut çalışmaların yapılmaya başlandığını saptayabiliyoruz. Atilla Özkırımlı'nın "Tüık Edebiyatı Ansiklopedisinde Karacaoğlan'ın "l6.yüzyılın sonları ile 17. yüzyılın başlarında yaşadığı sanılmaktadır" deniliyor. Çukurovalı olduğu, Türkmen aşiretleri arasında yetiştiği, asıl olarak Anadolu olmak üzere Osmanlı'nın birçok ilini gezip dolaştığı Rumeli'yi gördüğü ve uzun yaşadığı da toparlanan ve kesin olmayan bilgiler arasındadır. Mezarının bulunduğu yerler konusunda da değişik düşünceler ileri sürülmektedir. Ayrıca tıpkı Pir Sultan Abdal'da olduğu gibi bir "Karacaoğlan Geleneği'hin oluştuğu da söylenmekte ve bu gelenek içinde yetişen Karacaoğlan'lardan hangisinin gerçek Karacaoğlan olduğu konusunda da kesin bilgilerin olmadığı yinelenmektedir. Bu nedenle gerçek Karacaoğlan'ın yaşamöyküsünü ve şiirlerini kesin olarak saptayabilmek olanaksızdır. 16. yüzyılda yaygınlaşan bir Karacaoğlan ününden söz etmek; dönemin birçok cönklerinde şiirlerin rastlanılması, birçok halk hikâyesine girmesi nedeniyle doğru bir saptama olacaktır. Ayrıca yalnız Anadolu'da ve Rumeli'de değil Azerbaycan, Kırım gibi ülkelerde de Karacaoğlan'ın ünlenmiş olduğu bilinmektedir. Örneğin Leh asıllı Ali Ufki'nin "Mecmua-i Sâz ü Söz" adlı koleksiyonunda Karacaoğlan'ın iki türküsünün notalarıyla bulunması, onun yapıtlarının saray çevrelerinde de bilindiğini, türkülerinin çalındığını ve söylendiğini göstermektedir. Pertev Naili Boratav, "Folklor ve Edebiyatı adlı yapıtının ikinci cildinde Karacaoğlan'ın "kelimenin bütün geniş anlamıyla" şair olduğunu söylemektedir. Boratav'a göre "en büyük iki Güney şairinden biri" (ikincisi Dadaloğlu) olan Karacaoğlan, Güney'in manzaralarıyla çerçevelenmiş insan duygularını en iyi dokuyan halk ozanımızdır. Ünü geniş bir alana yayılmış olan Karacaoğlan, bugüne gelebilen beş yüzden fazla şiiriyle dönemine damgasını vurmuş bir ozanımızdır. Böyle bir büyük şairin yaşamı da elbette sıradan insan yaşamları gibi olmayacaktır. Karacaoğlan'ın yaşamı menkıbelerle doludur ve onun yaşamını ancak ana hatlarıyla ve menkıbeler halinde bilme şansımız vardır. Boratav'ın yukarıda sözü edilen yapıtına göre Karacaoğlan'ın yurdu olarak Bahçe ilçesinin Farsak Köyü ile Feke ilçesinin Gökçe Köyü en yakın olasılıklar olarak ortaya çıkıyor. Şiirlerinde anlattıkları olaylarla, yaşadıklarıyla hangi dönemleri içine alan bir zaman diliminde ve nerelerde yaşamış olduğunu da ancak güçlü olasılıklar olarak ortaya koyabiliriz. Yukarda söylediğimiz iki köy, onun asıl memleketi olması olasılığı en güçlü olan yerleşim yerleridir. Bozulmuş, değiştirilmiş şiirlerinden yola çıkılarak Mersin, Maraş, Gaziantep, Silifke, Gülnar, Mut, Kırşehir, Erzurum, Kilis gibi yerlerin Karacaoğlan'ı kendilerine mal etme çabaları, halkın sahiplenmesinin göstergesidir. "Denebilir ki, Karacaoğlan, gönüllerden doğmuş ve gönüllere gömülmüştür. Şiirlerinden yola çıkılarak yapılacak araştırmalar Karacaoğlan'ın "kimliği" konusunda "kesine yakın" sonuçları vermektedir bize. Karacaoğlan, "Torosların, Torosların Suriye'ye doğru kol atmış olan Gâvur Dağları bölgesinin şairidir. Yine şiirlerine göre Karacaoğlan'ın 1609'da doğduğunu, 1679 veya 1689 yıllarında öldüğünü kabul etmek gerekiyor. Söylencelerle, çeşitli halk hikâyelerine konu olan değişik yaşamlarıyla Karacaoğlan, sevgiyle, insan duygularıyla yüklü, sonsuz doğayı içine alan şiirleriyle 17. yüzyıl halk şiirinin doruğa çıkmış olan ozanıdır. Gezdiği, dolaştığı yerlerin dağları, ovaları; yaylaları onun şiirine öyle bir sinmiştir ki, doğanın hüznünü, acısını, sevincini, coşkusunu bir insan yüreğinin dışavurmuş duyguları olarak algılatır. Onun şiirlerinde doğa, içinde yaşamları, sevgileri, duyguları barındıran bir çerçeve gibidir. Karacaoğlan, bu canlılığı sevgiye, aşka bağlamaktaki başarısıyla da "sevdanın ozanı" kimliğini kazanmıştır.
__________________ Sen Sen Ol Başkalarının Seni Yönetmesine İzin Verme! Sen Sen Ol kendine bu dünyada kara gününde arkanda olacak dostlar edinmeye çalış!  “Ya Rab,yüzümü güzelleştirdiğin gibi ahlakımı da güzelleştir”       |
|
04.12.07, 17:19
| ||||
| ||||
| Ce: Karacaoğlan 1 İsmail Bey yaylasından kalkınca Soğuk sulu yaylalarım kal demiş Vefa yok imiş de attan deveden Derde derman olmaz imiş mal demiş Hani benim emmim oğlu Ömer'im Ciğerime bir od düştü yanarım Diyarbekir Afşar benim timarım Bölge bölge timarlarım kal demiş Hani benim emmim oğlu Bücür'üm Yüreğime bir od düştü acırım Sarı Haliloğlu çeksin ecirim Bölge bölge timarlarım çal demiş Karac'oğlan der ki kolu bağlıyım Ciğerciği aşk oduyla dağlıyım Mamalı'da ben bir Rıdvanoğlu'yum Kaplan postu geydiklerim kal demiş
__________________ Sen Sen Ol Başkalarının Seni Yönetmesine İzin Verme! Sen Sen Ol kendine bu dünyada kara gününde arkanda olacak dostlar edinmeye çalış! “Ya Rab,yüzümü güzelleştirdiğin gibi ahlakımı da güzelleştir” |
|
04.12.07, 17:22
| ||||
| ||||
| Ce: Karacaoğlan 2 Akça ceyran çölden çıkıp kaçınca Mayil oldum yâr göğsünü açınca Vakti gelip aşiretler göçünce Düzülür yollara il karmakarış Yüklendi barhanam çekildi göçüm Kimseler bilmiyor kimsenin suçun Taramış zülfünü indirmiş saçın Dökmüş ince bele tel karmakanş Yaşını sorarsan on beş yaşında Hile yoktur kirpiğinde kaşında Yedi türlü çiçek vardır başında Kokar reyhan ile gül karmakarış Karac'oğlan der ki bu kimin nesi İnginden yüceden geliyor sesi Eğilmiş pınardan doldurur tası lçene veriyor bal karmakarış 3 Bir aşçım olsa da doldursa kazı Türlü nimetlerle güldürse bizi Öğlene eke de akşama kuzu Sabaha kaymakla bal ister gönül Beş yüz atım olsa beş yüzü doru Binse etbalarım eylese harı Beş yüzü de üveyk bini de kırı Beş yüz yedeğine al ister gönül Acap şu dünyada ne kadar mal var Düşünme Mevlâ'ya Allah'a yalvar Bir altun saatla bir çuha şalvar Bir dahi lefirden şal ister gönül Karac'oğlan gönül ne ister bizden Hiç gitmiyor gönül gelinden kızdan Günde beş yüz sarım gelse faizden Dünyada tükenmez mal ister gönül 4 Gönül ne gezersin sarp kayalarda İniver aşağı yola gidelim Bir güzel sevmeyle gönül eğlenmez Gel güzeli bolca il'e gidelim Koyuverin gitsin sefil baykuşu Durmuyor akıyor gözümün yaşı Kadir kıymat bilmez imiş her kişi Kadirli kıymatlı il'e gidelim Şahanı koyverin avını alsın Yârenim yoldaşım yanıma gelsin Şu garip illerde düşmanım ölsün Emmili dayılı il'e gidelim Karac'oğlan der ki yiyip içmeden Güzeller usanmaz konup göçmeden Muhanatın köprüsünden geçmeden Düşelim de azgın sele gidelim
__________________ Sen Sen Ol Başkalarının Seni Yönetmesine İzin Verme! Sen Sen Ol kendine bu dünyada kara gününde arkanda olacak dostlar edinmeye çalış! “Ya Rab,yüzümü güzelleştirdiğin gibi ahlakımı da güzelleştir” |
|
04.12.07, 17:26
| ||||
| ||||
| Ce: Karacaoğlan 5 Ala gözlerini sevdiğim dilber Sana bir tenhada sözüm var benim Kumaş yüküm dost köyüne çezildi Bir zülfü siyaha nazım var benim Ak ellere al kınalar yakınır Ala göze siyah sürme çekinir Dostu olan dost yoluna bakınır Dosta giden yolda izim var benim Yiğit olan gizli sırrı bildirmez Güzel olan gül benzini soldurmaz Her olur olmaza meyil aldırmaz Bir şahan avlar da bazım var benim Karac'oğlan der ki konanlar göçmez Bu ayrılık bizlen arasın açmaz Bir kötü gönlüm var güzelden geçmez Ne güzele doymaz gözüm var benim 6 Ala gözlerini sevdiğim dilber Şu gelip geçtiğin yerler öğünsün Kadir Mevlâ'm seni öğmüş yaratmış Nasibi olduğun kullar öğünsün Hörü kızlarından var mı soyunda Kız nazarım kaldı usul boyunda Kadir gecesinde bayram ayında Üstüne gölg'olan dallar öğünsün Hörü kızlar sürmelemiş gözünü İlin aşiretin çeksin nazını Kaldır perçemini görem yüzünü Yüzüne dökülen teller öğünsün Karac'oğlan der ki garibim garip Garibin halından ne bilsin tabip Akşamdan soyunup koynuna girip Boynuna dolanan kollar öğünsün 7 Ala gözlerini sevdiğim dilber Göster cemalini görmeye geldim Şeftalini derde derman dediler Gerçek mi sevdiğim sormaya geldim Gündüz hayallerim gece düşlerim Uyandıkça ağlamaya başlarım Sevdiğim üstünde uçan kuşların Tutup kanatlann kırmaya geldim Senin âşıkların gülmez dediler Ağlayıp yaşını silmez dediler Seni bir kez saran ölmez dediler Gerçek mi efendim sonnaya geldim Senin işin yiyip içmek dediler Yâran ile konup göçmek dediler Göğsün cennet koynun uçmak dediler Hak nasib ederse görmeye geldim Mayıl oldum senin ince beline Canım kurban olsun tatlı diline Âşık olup senin hüsnün bağına Kırmızı güllerin dermeye geldim Karac'oğlan der ki işin doğrusu Gökte melek yerde hüma yavrusu Söyleyim ben sana sözün doğrusu Soyunup koynuna girmeye geldim
__________________ Sen Sen Ol Başkalarının Seni Yönetmesine İzin Verme! Sen Sen Ol kendine bu dünyada kara gününde arkanda olacak dostlar edinmeye çalış! “Ya Rab,yüzümü güzelleştirdiğin gibi ahlakımı da güzelleştir” |
|
04.12.07, 17:28
| ||||
| ||||
| Ce: Karacaoğlan 8 Ala gözlüm benim ile gidersen Bahar ayları gelsin de gidelim Dağlar almış ılkımını karını Yollar çamur kurusun da gidelim Erisin dağların karı erisin İniş seli düz ovayı bürüsün Türkmen ili yaylasına yürüsün Ak kuzular melesin de gidelim Medh ederler Karaman'ın ilini Köprüsü yok geçemedim selini Kervan Yaylası'nı Perçem Beli'ni Lale sünbül bürüsün de gidelim Üç gün oldu bizim evler göçeli Beş gün oldu Ceyhan Suyu'n geçeli Önü al önlüklü yüzü peçeli Hanım kızlar yürüsün de gidelim Karac'oğlan der ki ama ne fayda Rağbet kalmadı hiç yoksula bayda Bu ayda olmazsa gelecek ayda On'ki ayın birisinde gidelim 9 Bir yiğit de bir güzeli severse Emrettiği yere hemen gelmeli Ardına düşmeyle güzel sevilmez Güzelleri koşup koşup bulmalı Zehirdir kötünün ekrrıeği yenmez Merd olan erkeğin ışığı sönmez Bir güzel seversen sözünden dönmez Sevdiğinin halından da bilmeli Dolandım dağları borlara düştüm Kız senin derdinden odlara düştüm Çaresi bulunmaz dertlere düştüm Dostunun derdine ortak olmalı Karac'oğlan der ki n'olup n'olmadan Dost ağlayıp düşman bize gülmeden Biri ölüp biri ile kalmadan Ölecekse ikisi de ölmeli 10 Ala gözlerini sevdiğim dilber Bana nisbet ilen gez uğrun uğrun Muzır değilim ki bozam arayı Yadlara düğmeni çöz uğrun uğrun Zulüm üstüne de olur mu zulüm Bir gün duyarlarsa nic'olur halım Kapının önüne uğrarsa yolum Yaşmağını aç da süz uğrun uğrun Karac'oğlan der ki yalandır yalan Aldatıp yârimi elimden alan Gözyaşın mürekkep kirpiğin kalem Ayrılık defterin yaz uğrun uğrun
__________________ Sen Sen Ol Başkalarının Seni Yönetmesine İzin Verme! Sen Sen Ol kendine bu dünyada kara gününde arkanda olacak dostlar edinmeye çalış! “Ya Rab,yüzümü güzelleştirdiğin gibi ahlakımı da güzelleştir” |
|
04.12.07, 17:30
| ||||
| ||||
| Ce: Karacaoğlan 11 Her sabah her sabah salınan güzel Salınma karşımda ilâzım değil Ben bilirim senin gönlün bendedir Benim gönlüm geçti ilâzım değil Yine habar geldi yârdan yanıma Kötü sözler kâr ediyor canıma Gel der iken gelmez idin yanıma Kız senin sevdiğin ilâzım değil O güzelin ayağında mesti var Mutlak bizi öldürmeye kasdı var Benden başka sarılacak dostu var Onlar varsın sarsın ilâzım değil Karac'oğlan cemalini kaldırsın Mevlâm güzelliğin daha artırsın Ölürsem cenazem iller kaldırsın Gelmesin üstüme ilâzım değil 12 Ak kuğular sökün etti yurdundan Koç yiğitler yatamıyor derdinden Sabah namazında belen ardından Saydım altı güzel indi pınara Üçü orta boylu gayetle güzel Üçü uzun boylu gözlerin süzer Dedim akça ceyran gölde ne gezer Al kınalı keklik indi pınara Karac'oğlan gene coştu bulandı İnip aşkın deryasını dolandı Güzel gitti diye pınar ağladı Acıdı yüreğim yandı pınara 13 İzin ver hey ağam ben de gideyim Ah çekip de arkam sıra ağlar var Bakarım bakarım sılam görünmez Aramızda yıkılası dağlar var Coşkun sular gibi akıp durulma Kuru gazel gibi esip savrulma Nerde güzel görsen ona çevrilme Bizim ilde cana kıyar beyler var Karşıdan karşıya yanar bir ışık Bunu söyleyenin dilleri âşık Bir buğday benizli zülfü dolaşık Gitme diye beni yolda eğler var Karac'oğlan der ki kendim öğeyim Taşlar alıp kara bağrım döveyim Güzel sevme derler nasıl sevmeyim Kaşlar arasında çifte benler var
__________________ Sen Sen Ol Başkalarının Seni Yönetmesine İzin Verme! Sen Sen Ol kendine bu dünyada kara gününde arkanda olacak dostlar edinmeye çalış! “Ya Rab,yüzümü güzelleştirdiğin gibi ahlakımı da güzelleştir” |
|
04.12.07, 17:32
| ||||
| ||||
| Ce: Karacaoğlan 14 Yaz gelip de beş ayları doğunca Açılmış bahçanın gülleri güzel Yaktı beni Fadime'nin nazarı Zülüften ayrılmış telleri güzel Elif'i der isen nazlıdır nazlı Esme'yi dersen de sırf ala gözlü Söyletme Şerfe'yi bülbül avazlı Söylüyor Zilha'nın dilleri güzel Emine'yi dersen incedir ince Bağdat'ın Mısır'ın gülleri gonca Ayşe'nin kaşı da kalemden ince Sevmeye Hürü'nün belleri güzel Döne güzelliğin halka bildirir Kamer pınardan da kabın doldurur Eşşe yürüşünde beni öldürür Sevmeli Cennet'in boyları güzel Karadan da Karac'oğlan karadan Sürün çirkinleri çıksın aradan Herkesi sevdiğ'ne verse Yaradan Sevdiğim Meryem'in benleri güzel 15 Seherden uğradım ben bir güzele Her ne dedim ise yoğ inen gider Uydurmuş yanına kendi menendin Sandım ki sadrazam tuğ inen gider Yel eser de ışılaşır sırmalar Siyah zülfü mâh yüzünü tırmalar Zamanede tülek olmuş turnalar Dizilmiş katara çığ inen gider Murad derler ben murada ermedim Binip aşk atına meydan almadım Güzel derler böylesini görmedim Top zülüf gerdanda bağ inen gider Der ki Karac'oğlan n'eyledim size Çifte benler hub yaraşmış mâh yüze Dedim dilber ben de yoldaşım size Dedi yiğit bizle del'olan gider 16 Hele bakın şu güzelin halına Benim olsa vermem dünya malına Doyup usanmadım tatlı diline Daha bu güzellik sana az gelin Eğnine geyinmiş alınan moru Gören yiğitler de çekiyor zârı Mevlâ'm hub yaratmış şöyle bir yâri Korkarım ki sana değer göz gelin Sen asla kötüynen eyleme pazar Hamaylılar takın değmesin nazar Akça ceran gibi çölde ne gezer Tülü maya gibi sallan gez gelin Karac'oğlan der ki düşkün gezersin Hey kız çok salınma bağrım ezersin Her sevdiğin sen deftere yazarsın Beni sev de defterine yaz gelin
__________________ Sen Sen Ol Başkalarının Seni Yönetmesine İzin Verme! Sen Sen Ol kendine bu dünyada kara gününde arkanda olacak dostlar edinmeye çalış! “Ya Rab,yüzümü güzelleştirdiğin gibi ahlakımı da güzelleştir” |
|
04.12.07, 17:35
| ||||
| ||||
| Ce: Karacaoğlan 17 Bir gülceğiz istedim de vermedi Çocuk kadar hatırımı görmedi Bilmem garip sandı yoksa bilmedi Kalsın sana top zülüfü burmalı Evinizin önü çevre ağıl mı Bu bahalık güzellikten değil mi Gülün kökü bahçanızda değil mi Kalsın sana top zülüfü burmalı Evinizin önü çevre koru mu Bu bahalık güzellerin soyu mu Gülü verdiceğin benden eyi mi Kalkıp gidip o yâri bir görmeli Evlerinin önü kerpiç aralık Yine akşam oldu çöktü karanlık Biz de aldık ondan beş on paralık Top top edip güzellere vermeli Has derdin de Karac'oğlan has derdin Aramızda acı poyraz estirdin Bir gül için ben garibi küstürdün Önü sonu canı cana sarmalı 18 Karacaoğlan: Suya giden allı gelin Niçin böyle salınırsın Gelin bir su ver içeyim Gelin kimin gelinisin Gelin: Su değildir senin derdin Görmek ise yeter gördün Oğlan burda çokça durdun Ağam gelir döğülürsün Karacaoğlan: Döğülürsem döğüleyim Söğülürsem söğüleyim Gelin sana kul olayım Ölürüm kanlım olursun Gelin: Yaylalara göçmedin mi Soğuk sular içmedin mi Güzel görüp geçmedin mi Beni görüp delirirsin Karacaoğlan: Türlü yaylayı görünce Soğuk suları içince Kocayıp vaktin geçince Taşlar alır döğünürsün Gelin: Evlerinin önü solgan Ağamı görürsen korkan Telli perçemlisin oğlan Ne dedim ki darılırsın Karacaoğlan: Karac'oğlan sana vurgun Döşlerin alma'dan dolgun Sevindirdin beni bugün İnşallah cennet görürsün 19 Benim ahım ak geline kalmaya Çeke çeke bin dert ile ölmeye Gurbet ilden şu kocası gelmeye Daha derdim az diyesin ak gelin Yaz olanda ısıtmalar tutasın Güz olanda terlenmeye yatasın Acı acı kırk yıl ağrı çekesin Daha derdim az diyesin ak gelin Bacanın üstünde baykuşlar öte Kapının önünde çalılar bite Ben de kargış vermem ocağın yana Daha derdim az diyesin ak gelin Karac'oğlan der ki kaşın kaşıma Acap değer m'ola başın başıma Gurbet ilde dert yapışa peşine Daha derdim az diyesin ak gelin
__________________ Sen Sen Ol Başkalarının Seni Yönetmesine İzin Verme! Sen Sen Ol kendine bu dünyada kara gününde arkanda olacak dostlar edinmeye çalış! “Ya Rab,yüzümü güzelleştirdiğin gibi ahlakımı da güzelleştir” |
|
04.12.07, 17:37
| ||||
| ||||
| Ce: Karacaoğlan 20 Ak kolların sala sala yürüyen Nasıl getireyim seni ele ben Ben şahan olsam da sen bir balaban Alsam çırnağıma çıksam yola ben İlinizde yok mu idi kadılar Ak ellerin altun tasta yudular Seni bana yeşil ördek dediler Onun için dolaşırım göle ben Yüklettim yedeğim deste katanm Yüküm kumaş ben alana satarım İki bülbül bir kafeste öterim Konmaz mıyım yeni açmış güle ben Hemene de Karac'oğlan hemene Çanlı kervan indirmişim Yemen'e Sevdim ise ben yârimi kime ne N'ettim ola şu koğlaşan il'e ben 21 Aciz kaldım şu gönlümün elinden Benim gitmediğim yollar mı kaldı Cevr idi ki yüz döndürüp serime Başıma gelmedik hallar mı kaldı Taşkın sular gibi akıp çağlarım Dîdârın görüben gönül eğlerim Dünyaya geleli her dem ağlarım Çeşmim karışmadık seller mi kaldı Alları çıkarıp karalar geyip Sen varıp illerin sözüne uyup Bir gün ben kendime kıyarım deyip Urgan atmadığım dallar mı kaldı Karac'oğlan eydür dost bizim iller Biter menevşesi dermeli güller Dinledim hep bizi söyleşir iller Benim düşmediğim diller mi kaldı 22 Be çağlayıp akan ırmak Vaktlı vaktsız akmak olmaz Lekeliktir be gaziler İl üstüne düşmek olmaz Binelim Arab atlara Yaraşır koç yiğitlere Ağzı açık namertlere Yiğit sırrın açmak olmaz Arab at da Burak olur Koç yiğitte yürek olur Bun deminde gerek olur Yiğide hor bakmak olmaz Ararsan var kalbin ara İller sana ne der göre Tuz ekmek yediğin yere Hiyanetlik etmek olmaz Karac'oğlan'ın dediği Namerde boyun eğdiği Koç yiğidin sevdiği Gelirse de koçmak olmaz
__________________ Sen Sen Ol Başkalarının Seni Yönetmesine İzin Verme! Sen Sen Ol kendine bu dünyada kara gününde arkanda olacak dostlar edinmeye çalış! “Ya Rab,yüzümü güzelleştirdiğin gibi ahlakımı da güzelleştir” |
|
04.12.07, 17:39
| ||||
| ||||
| Ce: Karacaoğlan 23 Dinle sana bir nasihat edeyim Hatırdan gönülden geçici olma Yiğidin başına bir iş gelince Anı yad illere açıcı olma Mecliste ârif ol kelamı dinle İI iki söylerse sen birin söyle Elinden geldikçe sen eylik eyle Hatıra dokunup yıkıcı olma Dokunur hatıra kendisin bilmez Asılzadelerden hiç kemlik gelmez Sen eylik et de o zayi olmaz Darılıp da başa kakıcı olma İI âriftir yoklar senin bendini Dağıtırlar tuzağını fendini Alçaklarda otur gözet kendini Katı yükseklerden uçucu olma Muradım nasihat bunda söylemek Size layık olan onu dinlemek Sev seni seveni zay etme emek Sevenin sözünden geçici olma Karac'oğlan söyler sözün başarır Aşkın deryasını boydan aşırır Seni bir mecliste hacil düşürür Kötülerle konup göçücü olma 24 Deli gönül gezer gezer gelirsin Arı gibi her çiçekten alırsın Nerde güzel görsen orda kalırsın Ben senin derdini çekemem gönül Santur mu istersin saz mı istersin Ördek mi istersin kaz mı istersin Tomurcuk memeli kız mı istersin Ben senin derdini çekemem gönül Çıkıp yücelere bakmak istersin Coşkun sular gibi akmak istersin Her güzelle yatıp kalkmak ist |
