Bütün yarışmaların amacı kazanmaktır, ikinci olmak veya üçüncü olmak değil. Tabii kazanırken sportmen olmak, sadece yaptığınız yarışmanın kurallarına değil bunlardan daha büyük kurallara, insanlık, dürüstlük, yardımseverlik gibi diğer kurallara da uymak gerekir.
Siyaset de esasen bir yarışmadır ve amacı kazanmak, yani iktidar olmaktır. Siyasi partilerin seçim yarışına muhalefet olmak veya sadece Meclis'e girebilmek için katılmalarını ben bir türlü anlayamayanlardanım.
Ülkemizde siyasi bölünme herkesin malumu. Dolayısıyla aslında sadece Cumhuriyet Halk Partisi'nden söz etmiyorum burada, Adalet ve Kalkınma Partisi dışındaki bütün partiler için geçerli bu söylediklerim ve söyleyeceklerim.
Bizde maalesef yüzde 20 oy almayı hedeflemek bile 'Büyük ve cesur bir hedef' olarak görülür oldu. Oysa partilerin yüzde 40'tan azıyla yetinmemesi gerek. Çünkü sizin programınızı gerçekleştirmeniz için tek başınıza iktidar olmanız gerekir.
Seçimli bir demokraside, 'Bizim programımız ve uygulayıcı adaylarımız doğru ama seçmen gidiyor her seferinde yanlış tercih yapıyor' diyemezsiniz, dememelisiniz.
Hiçbir zaman yüzde 5'ten fazla oy beklemeyen partilerin varlıklarını neden sürdürdüklerini, neden başka bir partiyle birleşmeyi veya ortak hareket etmeyi tercih etmediklerini anlamıyorum gerçekten.
2002 Kasım ayında yapılan son genel seçim, Türkiye'de seçmenin kendileri bir araya gelemeyen siyasi partileri ya yok ettiği ya da sahiden var ettiği bir seçim olarak tarihe geçti.
Bu dönemde, AKP yaklaşık yüzde 35 oyla tek başına iktidar oldu, CHP ise yaklaşık yüzde 20 ile tek başına muhalefet. Aradan geçen zamanda Meclis içinde bazı marjinal gelişmeler oldu, normalde Meclis'e giremeyen bir partimiz milletvekili transferi yoluyla Meclis'te grup kurmak için gereken 20 üyeye sahip oldu, bir diğerinin de milletvekilleri var. Son olarak bir başka parti daha tek milletvekiliyle Meclis'te temsil edilmeye başlandı.
Bu marjinal gelişmelere rağmen ana trend henüz değişmiş değil. Ülkede bir tek parti iktidarı var, karşısında da güçlü bir ana muhalefet partisi.
Normali, bugünün ana muhalefet partisinin geleceğin iktidarı olarak algılanması. İlk seçimi değilse bile bir sonraki seçimi kazanabileceği fikrinin herkesin aklının bir köşesinde olması.
Ama elinizi vicdanınıza koyup söyleyin, aklınızın bir köşesinde CHP'nin bir gün tek başına iktidar olabileceği beklentisi var mı?
* * *
Dokuzuncu Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'in ağzından birkaç kez duymuşluğum var:
Laf sahibinden yayılır.
Benim ve muhtemelen sizin aklınızın bir köşesinde CHP'nin bir gün tek başına iktidara gelebileceği düşüncesinin olabilmesi için önce CHP yönetiminin ve sözcülerinin bazı cümlelere 'Biz iktidara geldiğimizde...' diye başlıyor olması gerek. Daha doğrusu, önce CHP'nin önüne tek başına iktidar olma hedefini koyması gerek.
Şimdi sorsanız, bu hatırlatmanın ardından, 'Elbette hedefimiz tek başına iktidara gelmek' diyecekler ama siz de ben de biliyoruz ki CHP aslında iktidar olmak istemiyor. Hatta CHP çok bağırmasına rağmen erken seçim de istemiyor. Geçmişte baraj altında kalmış olmasına rağmen yüzde 10'luk barajın inmesini de istemiyor bu parti.
Bana soracak olursanız CHP'nin şu an tek hedefi ve amacı 2002'de aldığı yüzde 20'yi ve parlamentoda elde ettiği pozisyonu korumak. Benim bunun gerçekleşeceğinden de şüphelerim var ya neyse, esas önemlisi CHP'nin tarih boyunca hiçbir zaman iktidara gelemeyeceğine kendi kendini inandırmış olması ve o yüzden iktidara gelmekle ilgili hiçbir hazırlık yapmaması.
Sahiden merak ediyorum, mesela Deniz Baykal, 4 yıldır yaptığı haftalık grup konuşmalarında kaç kez 'İktidara geldiğimizde...' kalıbını kullanmıştır acaba?