Gitmek demir almaktır

Şu an.. Ağzımda... Son günümün, son günaydınının son harfleri. Hem de, bir fıstıklı çikolatanın son parçası tadında,,
..sen tadında!..

Artık “günaydın” demeyeceğim sana;
Çünkü “bensiz” uyanıyorsun, çünkü aynada “kendini” görüyorsun artık!
Korkuyorum ki; ağlasan, sanki gözyaşın ben kokmayacak!..

Suçlamak değil ki; balık pazarından balık alınacağını bilmek, ve bunu sana söylemek...
İyi duy beni;
Hangi pazara gidersen, orada satılanları bulursun!..
.....
Ama, ne; çiçek pazarına git, ne bit pazarına, diyemem sana...
Bana gel, de diyemem.
Fakat bana gelirsen, beni bulursun. Bana yönelirsen bende olanları görürsün...

Belki nadiren, üstündeki adrese gitmeyebilir bir mektup...
Peki, adım yazmayan bir zarf ulaşabilir mi bana?..

Demek isterim; “bana gel” ama, diyemem!..
Belki de bu yüzden titrer, dudağıma tünemiş günaydınlar; saçmalanmış, kanayan serçeler gibi!..

Gitmenin anlamı şudur: Uzaklaşmak!..
Halbuki, okyanuslar aşacağımız bir iskeleydim sana;
Benden çözülmedikçe!..
.....
Gitmek; demir almaktır...
Gitmek; halat çözmektir...
Gitmek; “gitmektir” kısacası dalgaların üzerinde, sislerin içine!..
.....
Kayıp olmak, ayıp değil mi; ve günah değil mi?..

Canımda izin kalacak,
Kanamış bir yara olarak...
Gidersen!..

How can you see into my eyes like open doors
Leading you down into my core
Nasıl bakabiliyorsun gözlerimin içine,
Seni özüme doğru götüren açık kapılar gibi

Where I've become so numb without a soul my spirit sleeping somewhere cold
Can taşımadan bezdiğim bu yerlerde ruhum soğuklarda uyumaktaydı

Until you find it there and
Lead it back home wake me up inside
Sen onu oralarda bulana kadar,
Yuvasına geri götürüne kadar,
İçimi uyandırana kadar

wake me up inside
İçimi uyandır

Call my name and save me from the dark
Seslen bana ve kurtar beni karanlıklardan

Bid my blood to run
Harekete geçir kanımı, aksın

Before i come undone
Save me from the nothing i've become
Yaşamamışlığım belirmeden,
Kurtar beni hiçliğimden

Now that I know what I'm without
Neyden mahrum kaldığımı şimdi anlıyorum

You can't just leave me
Beni hemen terk edemezsin

Breathe into me and make me real
İçime nefesini ver ve gerçek yap beni

Bring me to life
Hayata döndür beni

Frozen inside without your touch
Without your love darling
Only you are the life among the dead
Senin dokunuşların
Senin sevgin olmadan içim buz tutmuş gibi
Tüm bu ölüm arasında, tek sensin, hayat olan.

All this time I can't believe I couldn't see
İnanamıyorum nasıl göremedim bu kadar zaman

Kept in the dark but you were there in front of me
Karanlıkta yaşıyordum ama sen orda, önümdeydin.

I've been sleeping a thousand years it seems
Bin yıldır uyuyormuşum anlaşılan

Got to open my eyes to everything
Her şeye açmalıyım gözlerimi

Without a thought without a voice without a soul
Don't let me die here
beni ölüme terk etme
bir tek ses, bir tek düşünce olmayan bu yerde..

There must be something more
Daha fazlası yaşanmalı

bring me to life
Beni hayata döndür

Hüzün, gözlerin en güzel hallerinden biridir..
Rengini kat kat güzelleştirir gözlerin..
Yeşilin kahveyle birleştiği göz hareleri,hüzün de eklenince içinden çıkılmaz bir hal alır..
Bakmaya doyamazsın…
Hele bir de oradan inmeyi becebilirsen yüreğe
Çıkmamak için dualar edersin..
Sarsa da her yanını hüzün
Bin tane kahkahaya değişmezsin..

Hüzün en güzel hallerinden biridir sözlerin
Kelimelerine ilişti mi hüzün
Ağzından çıkan her sözün yakar
Farkına varanlar
Hüznünle birlikte
Seni yeniden keşfetmenin
Tadına varırlar..

Hüzün en güzel hallerindendir insanın
Kendisiyle kaldığı
En derin duygudur hüzün
Ne kapısı vardır kapanan
Ne yolu vardır aşılmayan
Damarlarda dolaşan
Beyaz kağıda akan
Sen’ sin hüzün.

Rahatlarım sandım bu sefer ama yine öyle olmadı. Ne var sende bilmiyorum; ya her şey çok fazla algılayamıyorum, ya da her çok az yetmiyor bana. İçimde nedenini bilmediğim bir şey var.

Evet seninleyim ama yalnızım…Seninim ama bir o kadar soğuğum senden. Hissedemiyorum seni yanımda, dokunamıyorum…Kilometreleri aştım da geldim yanına ama yarım saatlik yolu gelemiyorum. Bütün bedenimle seninim derken ruhum yırtılıyor.

Attığım kesiklerden kan akmıyor bu sefer. Sadece can yakıyor çoğu zaman. Sana ulaşmak o kadar kolayken şimdi dokunamıyorum. Biter sandığım çok şey zamana yenik düştü benim gibi aşkım gibi. İki kişilik dünya oluşturdum her seferinde ama hep tek yaşadım her şeyi.


Aşk sevişmekten gelir derlerdi, sende öğrendim ruhsuz sevişmeyi. Sevmek için geçerli değilmiş bu kural. Kokunu değişmez bulurken her şeyden, kokunu unutur oldum…Kimim diye sorsan cevabım kimsin olurdu…Neyinim diye sorsan inan bende unuttum olurdu.

Sorun problem aramıyorum kendime anlamaya çalışıyorum sadece. Şizofrenik bir aşk değil yaşadığım ama sayende psikopat oldum. Kalpti, aşktı derken bedenimin ne olduğunu unuttum. Ben sende kendimi kaybettim. Aradım yoruldum; bulamadım bıraktım, vazgeçtim,
Senden değil kendimden.

Sen zaten yoktun biliyordum. Hayatla direnişim oldun hep ve ben her seferinde pes ettim. Yapamadım. Sana gücüm vardı da gerçeklere ve hayata yoktu. Her seferinde bitirdik bir şeyleri, son dedik bir daha olmayacak dedik. Ama derler ya ne senle ne sensiz. İşte bu belirsizlik beni mahveden.

Kararımın arkasında duramadım. Şimdi geçmişe bakıyorum da ne çok şey kaybetmişim kendimden. Elimde can kırıkları var senden kalan. Sen şimdi rahatsın her şeyin iyi olduğunu bilmek rahatlatıyor seni ya ben ya benim içimdekiler…Senle paylaşamıyorum bu sefer yine kaybetmekten korkuyorum..


Her son yeni bir başlangıç biliyorum ama eğer bir son varsa ben artık o sonda senle ölmek istiyorum

Yıllar önce bir kış sabahı rastlamıştım sana. Hatırla!

Kaçmıştım; hayatıma girmek isteyen adımlarından yada korkmuştum ne bileyim.

Yıllar sonra soğuk ve uyuşturucu bir kış sabahındayım. Yanımda yoksun.


Kahvem mis gibi kokusunu odayla cömertçe paylaşıyor, ya sen, sen koklamaya doyamadığım kokunu kiminle paylaşıyorsun? Kimse sen gibi bakmıyor gözlerimin içine ve kimse sen kadar sinirlenmiyor bana. Aslına bakarsan ben de kimseye bakamıyorum sana baktığım gibi, kimseyi kıskanmıyorum, kimseyi merak etmiyorum, kimseyle görüşmüyorum nedense! Oysa aynı dili konuşamazdık seninle, oysa asgari müşterekler de bile anlaşamadığımızı düşünürdük.
Yıllar önce, o kış sabahı...
Çiçek filizlerinden medet umduğum bu yıllara taşınırken bedenim, yüreğim bir sonraki yılllara geçemedi. Yerimde saydım, saydıkça sinirlendim!
Yüzünün karşısında duramadım öfkeli bir ifadeyle, sözünün karşısına dikilemedim zehirli sözlerle, yüreğini yoklamadım hiç!

Sen gittin!
Yıllar önce, o kış sabahı...
Sahne sahne, şerit şerit aktın her gece yastığıma. Dinlediğim şarkılar sözünden, yüzünden ve hüznünden bir parçayı getirdi gözlerimin önüne. Ağlamadan konuştum içimdeki yangınla. ‘Ne zaman söneceksin?’ diye ve hep aynı cevabı aldım: ‘Hiç bir zaman!’

Şimdi yıllar sonra bir kış sabahı...
Korkuyorum mutlâklığından.
Korkuyorum özlemlerimden.
KORKUYORUM SENDEN!

Aynı dili konuşsaydık ne olurdu acaba?

Bir gecenin karanlığında;karanlık dar bir sokakta yürüseydik seninle....elim elinde..Uzatmak için ayrılık saatini,yavaşlatsaydık adımlarımızı..İki yetersiz sokak lambasının tembel ışığında;uçuşan gece kelebekleri görseydi bizi...Dudaklarımda bilmiş bir gülümseme olsaydı,senin çok iyi tanıdığın..Emin olsaydım,yemin edebilseydim beni sevdiğine...

Gecenin sessizliğinde bir benim topuk sesim olsaydı bir de senin nefesin.Kranlık bir köşede kalbim hızlansaydı,belki beni öpersin diye...Senin sol elin benim sağ elimde eriseydi ve ayrılmamak için tel el olsaydı.Belki ayrılmamız o zaman bu kadar kolay olmazdı...

Üşüseydim yada üşümüş gibi yapsaydım yalandan ürperek...İçimde bana sarılmanın umutları yeşerseydi,dudaklarımda yine o muzur ifade olsaydı..Anlasaydın,gülerek sarılsaydın...Üşüdünmü deseydin..Kalbine...Gömleğinin taaa içine uzanıp baksaydım "bana yer varmı?"diye sorsaydım.Gülseydin "VAR" DİYEREK.Elim yanağını kucaklsaydı.Gözlerimiz kapansaydı mutluluktan.Kaybolsaydık o gecenin karanlığında...Sabah yıldızı olsaydık,sabahlara kavuşturan...Sabahı karşılayan...İki sokak lambası olsaydık,sadece kendilerini ve birbirlerini aydınlatan....

Razıydım...Sokulsaydım,burnumu boynuna dayasaydım...Kokun benim olsaydı...O geceden sonra ben sen koksaydım...Olmayan bir şarkı çalsaydı karanlıkta...Sadece bizim bildiğimiz ve bizim duyabileceğimiz...

Elim elinde kalsaydı .. yüreğim yüreğinde..

Seninle sokak lambası bile olurdum,dönseydin eğer ..

Dönmedin .. Kalbindeki dağları yıkıp,dönemedin . ..

Gittin,gidiş o gidiş ...

Ve ben...."Sokak Lambası" bile değildim ...

Ölümler çıplak gelir
Geceyi indirir yavaşça gözlerine
Benden geçmek kolay değil
Feryat eder ateş sözlerime

Yayılır nefesin çiçeklere
Ay ışıldar soğuk soğuk bedeninde
Günah bana hiç el değil
Feryat eder dilim hüzünlere

Vedalar doğru değil
Sevgiler yalan değil
Koşarım ben sensizliğe
Bu son bakışsa
Gitmek hiç mümkün değil

Görünür bana senden kalan
Bilirim ki vardır şarkımı duyan
Boşunadır yakarış çizilene
Geçer zaman aşk sevilince

Ölümler çıplak gelir
Gecyi indirir yavaşça gözlerine
Senden çıkmak kolay değil
Beterdir hayat acılar çekenlere

Vedalar doğru değil
Sevgiler yalan değil
Koşarım ben sensizliğe
Ağlarım yağmur düşürür seni
Kapı açık gir içeri ..