Sahneden inip kalbimize yürüyor küçük kız









Beyaz başörtülü küçük kızın sahneden gözyaşlarıyla indiği görüntüyü, günlerdir zihnimden silemiyorum.


Beyaz başörtülü kız, ödül alma sırasının kendisine gelmesi için sahnede bekliyor, diğer arkadaşlarıyla birlikte. Ancak ödül almak yerine, yanına gelen adamın uyarısıyla sahneden inmek zorunda bırakılıyor.


Ağlamamak için elinin tersiyle ağzını kapatmaya çalışıyor kız.


Çıkıp gidecekken birden geri dönüyor büyük bir cesaretle. Kendisini oradan indiren statükoya, iktidar biçimine, yeldeğirmenlerine karşı küçücük bedeniyle, beyaz başörtüsüyle, titreyen sesiyle dev gibi bir soru soruyor.


Takım elbisesinden, oturduğu yerden, oturma biçiminden, saç tıraşından müdür olduğunu anladığımız bir adamın karşısına geçip yakıcı bir soru soruyor beyaz başörtülü kız.


Şimdi ağlıyor. Adam ayağa kalkacak, elini kızın omzuna koyacak, öğretmen şefkatiyle kızı saracak, gözyaşlarını elleriyle silecek. "Gel" diyecek, "Otur şöyle yanıma, ağlama artık. Ben sana izah ederim, konuşuruz kızım, tamam mı?" diyecek. Büyüklerin dünyasının acımasız öfkelerinin sağa sola sıçramalarından söz edecek belki de.


Kızın bu halini gören koyu renk takım elbiseliler, üniformalılar, protokol üyeleri üzülecekler, içlerinden bir şey kopacak ve kızı teselli edecekler. Kız ağlıyor.

Ama hiçbir şey düşündüğüm gibi olmuyor. Olmuyor işte!

Adam istifini bile bozmadan "sen git müdürün gelsin" diyor.

Devletin ağzıyla konuşuyor adam, gri yağlıboyalı duvarların ağzıyla konuşuyor, demir çekmecelerin, masanın üstündeki sümenlerin, teftiş raporlarının, sicil amirlerinin ağzıyla konuşuyor.


Duygusuz, renksiz, sevimsiz ne varsa işte onun ağzıyla konuşuyor.

Gözümün önünden gitmiyor Tevhide'nin yüzü. Salonda büyük adamların karşısına geçip de "neden" diye sorması...


Statükocuların nefret ettiği şeyleri yapıyor; geri dönüyor, soru soruyor, ağlıyor ama yılmıyor. Bu sorulara verilecek yanıtlar yok.

İnsanların elinden son derece hakları olan bir şeyi almanın bir yanıtı yok. Hayali tehlikeler üretip de, küçücük bir kızın yazdığı bir denemeyle hak ettiği ödülü alabilmek için oraya çıkıp, sonra da talimatlarla geri gönderilmesinin bir nedenini bulmak mümkün değil.


Sahneden inip kalbimize giriyor Tevhide. Kararlı adımlarla kalbimizin derinliklerinde sakladığımız diğer kızların yanına gidiyor. Ödül töreninde ağzı kapatılmaya çalışılan, başındaki kep ve örtü alınmaya çalışılan, haddi bildirilmesi için emirler yağdırılanların yanına.


Sahneden indirip de karanlığa gömdüğümüz ne çok çocuk var aramızda!

Tarık TUFAN

cok haklisiniz cokk cocuk var karanliklara gömülen ve gömülmeye devam edilen

Sevmiyorum bu aşırı resmiyeti ve "Devletin ağzıyla konuşuyor adam, gri yağlıboyalı duvarların ağzıyla konuşuyor, demir çekmecelerin, masanın üstündeki sümenlerin, teftiş raporlarının, sicil amirlerinin ağzıyla konuşuyor." kelimesine tekabül eden safsatacıları.

__________________

diyorlarki bi bez parçasıyla neden kapatırlar başlarını o insanlara şu cvbı verdim hep... senin üzerindeki bez parçası o zamn sende çıplak gez... (:

bu yazıdaki olayın sorumlularına hitaben olsun bu lafımda.. (:

__________________