“Her şeye başlayabilirim yeniden
İçime bir buhur gibi, yürüdükçe
Sen…”

Yüreğimizden kâinata uzanan sonsuz bir kapı vardır. Bu kapıya ulaşanlar bir gücün elinden tutup müthiş bir câzibeyle kendisine çektiğini hissederler. O kapıya varıp, içeriye dâvet olan her misafir, ziyâsı bütün ruhunu ihâta eden bir nûrun çemberine girer.
Hakikatte bu nûr, kapının eşiğini de kapının ötesini de kuşatan, zerrelerin zerresinden küreye nüfûz eden bir mânâ aydınlığıdır.
“Allah, göklerin ve yerin nurudur.” (Nur, 35)
Evet… Bu nûr, varlıkları “var” kılan yegâne müessir Cenâb-ı Hakk’ın nûrudur. O nûrdan hüzmelenip, kâinata ulaşan binbir çeşit güzelliktir, yüreğimize coşku veren… Renk renk tablolar sunan her şey, bu yüzden bir esmâ-ı ilâhiyye mektebidir. Zira o nûrun her hüzmesinde Cenâb-ı Hakk’ın bir ism-i şerîfi gizlidir.
“En güzel isimler O’nundur.” (Haşr 24)
Esmâsının tecellî aynası olan kâinat, bu yüzden güzeldir.
Ve en güzeli…
Güzellikler gözümüzle algılanıp, ruhumuzda onaylanmakla kalmaz. Yüreğimize zorlar; apayrı bir ufka, bir merkeze davet eder. Kesret sağanağındaki “tevhid” hakîkatini bildirir. Bu yüzden, göze görünenler de, gönle yürüyenler de bir ism-i şerîfin taşıyıcılığında bizi O’na doğru götürür.
Ve ulaşılan kapı…
O’nun kapısıdır. Esmâ kapısı… İnsan da, kâinat gibi O’nun hakikatini taşıyorsa eğer… Ulaşılan kapı marifet kapısıdır. Kendini tanıma, kendini bilebilme kapısı…
Öyleyse kâinatı tanımak, kendimizi tanımaktır. Esmâyı okumak, kendimizi okumaktır.
Ve şimdi…
Asrımız insanının, kendinden kaçışına bir şifâ olsun diye bir esmâ kapısı koyduk muhayyilemize… Hayata tekrardan başlayıp yeniden doğmak için… Yüreğimize sızan nûru hissedebilmek için…
Kapındayız…
Yüreğimize ismini duyur… Seni tanısın, Sen olsun bir yanımız…