Nereden Bilirsinki Seni Sevdiğimi
Varlığımdan Haberin Olmadan?


BABALAR gününde açmışım gözlerimi bu dünyaya,
annem hasta yatağında gözleri yaşlı sevinçten,
babam ise elin yatağında alkolun etkisinden...

Babalar gününde, bir babaya verilebilicek en güzel hediye bir kız evlat değil midir? Meğersem değilmiş? En çok beni mi sevdi, alkolü mü onu da bilemiyorum, ama sanırım ALKOLÜ sevdi, çünkü alkolü benden önce tanımıştı, ve insanlar bazen alışkanlıklarından vazgeçemezler değil mi? Ben de bağımlılık yapardım ona, bana o şansı tanısaydı, onu sevgim ile beslerdim.. Ama ALKOL onun bir parçası olmuştu bir kere, ben üvey olandım.. İlklerin yerini hiç birşey tutamaz derler, buna ben de şahit oldum.

Ben alkolün yerini nasıl alabilirdim ki, alkol onun hem dostu olmuştu, hem dert ortağı.. Hem tuzu olmuştu, hem biberi.. Onu her türlü besleyen birşeydi.. Ama asıl karşılıksız sevginin onunla olduğunu bilmiyordu babam, çünkü alkol onun hayallerini devralmıştı, beynini yıkamıştı, bu dünyayı ona yanlış tanıtmıştı.. Ve sonra alkol babama en yakın dostunu tanıştırdı, UYUŞTURUCUYU... Uyuşturucu da alkol gibi bağımlılık yapmıştı babama, çünkü bu sefer babam gülüyordu, kendisini mutlu hissediyordu, ama bilmiyordu ki YALANCI mutluluk olduğunu... Bunca şeylerin arasında, benim şansım yoktu tabi, çünkü ben ona bebek halim ile o yalancı mutluluğu tattıramadım, bana o şansı tanımadı.. Nerden bilebilirdi ki benimki GERCEK MUTLULUKTU, GERCEK SEVGİ idi..

Aradan 3 yıl geçti.. Ben BABA, DEDE demeye başlamıştım, gücüm sadece ona yetiyordu çünkü daha ufacıktım.. Ve BABAM DA artık bazı şeylerin farkına varmıştı, HAYAL ile GERÇEK arasında yıllardır yerini bulamayan, NE İSTEDİĞİNİ bilemeyen, CANIM BABAM....... AMA çok geçti artık, çünkü GERÇEĞİN PERDELERİ AÇILDIĞINDA , vicdan azabından yaşayamaz olmuştu.. Ve kolayı seçti, hep kolayı seçerdi zaten..

Ama bu sefer EN kolayı seçmişti.. Aynı filmlerdeki gibi, BOYNUNDA BİR İP, ve geride biraktığı bir NOT...

Notta şöyle demişti.. "Ölümüm için EŞİMİ suçlamayın, onun hatası değildir!"

İşte, ölümünde bile ben gelmemiştim aklına, NOTTA bir satır beklerdim, KIZIM SENİ SEVİYORUM diye, o da yoktu.. Sanki ben hiç gerçek olmamıştım onun hayatında.. AMA olsun, varsın... Ben yine de sevdim, belki inadına sevdim..

İNSANLAR, KENDİLERİNDE OLMAYAN ŞEYLERİ İSTERLER, İMKANSIZLARI isterler. Ben de belki o yüzden çok seviyorum, çünkü benim değil, HİÇ OLDU MU, onu da bilemiyorum ???...???

Şimdi 21 yaşındayım, elim kolum sağlam ALLAH'a şükür.. Annem, ben ve kardeşlerim geçinip gidiyoruz.. Ara sıra bakıyorum geçmişe, ve onsuz geçen yıllara.. Ve diyorum kendi kendime, BELKİ BÖYLESİ DAHA İYİ OLDU.. Çünkü onun sayesinde çok çabuk büyüdüm... Ona çok benziyormuşum kişilik olarak, annem hep öyle der, onun gibi AĞIR BAŞLI, AMA YUFKA YÜREKLİ kızım der hep... 21 yıldır, baş ucumdan eksik olmayan resmine baktikça da görüyorum ki onun İKİZİ gibiyim.. BEN daha ne isteyebilirim ki?

Her şeye gülümseyebilen, çocuk ruhlu, MELEK gibi bir annem var.. Ve kendimde yaşattığım, kalbimin en derin yerinde hissettiğim, ara sıra acı veren ama her şeye ŞÜKRETMEMİ sağlayabilen bir güç var içimde, oda BABAM...

__________________

..................Allah her türlü kötü alışkanlıktan müminleri korusun...........

İbret alan ibret olmazmış...

Etkileyici bi hikaye teşekkürler....

süper yazı emeğine sağlık....

__________________