Aşağıdaki olay Ankara’nın bir köyünde yaşanmıştır.
“1970 yılları. Ebem(babanem) ve dedem(büyükbabam) 6 çocuğu ile fakir bir hayat sürüyormuş. O sıralar Almanya işçi talebinde bulununca çobanlığını bırakıp bir umut diye Almanya’nın yolunu tutar. Oraya gidince evde bolluk başlamış. Tarlalar tarım makinaları alınmış. Dedem çok önceleri evi korusun diye küçük bir köpek yavrusu almış. Köpek gerçekten akıllı ve yavuz çıkmış. Dedemi çok severmiş. Dedemin Almanya dönüşlerinde köpek sevgi gösterisi yapar geldiğini aileye bildirmek için farklı ürermiş…
1980 yılları dedem yine bir hafta içinde memlekete döneceğini söyler. Evde sevinçli bir bekleyiş varken üzücü haber duyulur. Dedem Evde kuru üzüm olduğu halde tazesini almak için karşı markete geçmek istemiş (Ecelin sebebi ise, o aralar mektuplarda duyduğu ve ebemin gelinine başlattığı geçimsizlikleri duyması olmuş). 10 yıl boyunca geçtiği caddeden dalgın bir şekilde geçiyorken bayan sürücünün kullandığı Volkswagen marka otomobil dedeme çarpıp sürükler. Dedem hastanede vefat eder.
Cenaze kar yağışından dolayı 7 gün gecikmeli gelir. Cenaze avluda halkın önünde gusledilirken (yıkanırken) halalarım izlemeye dayanamaz. Ve kenara çekilirler. İşte o ara köpeğin cenazeye bakarak gözyaşları döktüğünü görürler.
Olayın kederli yanı ise daha sonra başlar… Aile geçimsizlikten dağılır.
Acaba köpek neden ağlamıştır ki?