Universitenin henuz ilk yiliydi.Ayni siniftaydilar.Aslinda birbirlerini cok begeniyor cok hoslaniyorladi ancak bir turlu reddedilme korkusuyla acilamiyorlardi birbirlerine.Handeye olan ilgisinden bahsetmisti arkadaslarina Serdar.Arkadaslarinin tum baskilarina cesaretlendirmelerine ragmen yapamiyordu iste.sonunda arkadaslari olaya el atmaya karar verdiler.Bir plan yapip ortak bir dogum gunu partisinde ikisini bir araya getirdiler.Ne buyuk heyecandi onlar icin;utana sikila acildilar birbirlerine;

"ilk gordugumden beri seni dusunuyorum"dedi Serdar.

"niye bekledin ki;hergun bu ani bekledim oysa ki ben" oldu aldigi cevap.

Gunler aylari ,aylar yillari kovaladi.Efsanelesmisti onlarin asklari.Parmakla gosteriliyorlardi;yeni gelen siniflara anlatiliyordu hikayeleri her yil.Okulda bir gun birini yanliz gordulermi hemen merak ederlerdi acaba digeri hastami diye..Aralarinda sozlenmisler birbirlerini aileleriylede tanistirmislardi.Artik herkes mezuniyetten sonra dugunlerini bekliyordu;zaten birsey kalmamisti mezun olmalarina.Ancak bir gun bisi oldu,yanliz gorundu ikiside etrafa,nasil olur niye ayri yerlerdeydiler okulda...

Kimse anlamadi kimsede ogrenemedi ne oldugunu,ayrilmislardi ve kimse buna inanamiyordu.Halbuki oyle sevmislerdi ki oyle inandirmislardiki kendilerini ve etrafindakilerini asklarina,bu olamazdi,gercek olamazdi.Ilk gunler barisirlar olur boyle seyler dendi,sonralari olmayan dedikodular turedi,kimse aslini ogrenemeden okul bitti ve herkes kendi yoluna gitti.

Hande Istanbula dondu,Serdar Izmire...Cok uzulduler cok..Ama ikiside o ilk adimi atmadi.Uzun zaman yas tuttular ayrilik acisini hakkiyla yasadilar,Serdar askere gitti geldi,Hande is buldu hayata atildi.Aileleri arkadaslari onlarin bu haline dayanamadi onlara hayatin devam ettigi yonunde telkinlerde bulundular defalarca yeni insanlarla tanistirma girisiminde bulundular.Derken ikiside belkide bunun dogru oldugunu umup denemeye karar verdi.Bir sure sonra ikiside nisanlandi,ikiside duzenli iliski yasamaya basladi.

Zaman hizla gecti;mezun olali 3 koca yil gecmisti.Serdar onemli bir is gorusmesine Istanbula gitti.Bu onun icin cok onemliydi belkide hayatinin firsati bu isti.Kadikoy de durakta bekliyordu,kalabalik arasinda acaba taksiylemi gitsem diye dusunurken otobus geldi,otobusun kapisina hareketlendiginde iceriye dogru nekadar kalabalik olduguna bakti,ancak gozleri yine kendine kilitlenmis bir cift guzel goze kilitlendi;"Hande" ismi istem disi dudaklarindan dokuldu.Inanamiyordu yillar gecmis ve bu 15 milyonluk dev metropelde ona rastlamisti.Dondu kaldi,kipirdayamadi artik otobus hareket etmek uzereydi halbuki.Hande ise ayri bir sok yasiyordu selam vermekle vermemek arasinda kilitlenip kalmisti ki birden elleri komut beklemezsizin hareket ederek Serdara selam verdi.Ancak otobus hareket etmeye baslamisti ve Serdar binememis, Handede inememisti.Otobus giderken Serdar kendine o sekilde kilitlenip kalisina isyan ederek oylece arkasindan bakakaldi,cok heyecanlanmisti icinden bisiler kopmustu ancak donup kalmisti.Gozlerini yerden kaldirip tekrar otobuse bakti ki;o da ne otobus elli metre sonra aniden durdu;ve birden orta kapidan inen Hande belirdi.

Bir kafeye oturdular.Eski gunleri yad ettiler.konustular konustular..ne birinin is gorusmesi ,ne digerinin imesaisi akillarina geldi.Ogrendiler ki baskalariyla yapamamislardi;ikiside nisan bozmus ikiside baskasina ait olamamisti.

O gun 4 saat o kafede oturduklarini ancak birinin telefonu caldiginda farkettiler..4 hafta sonra ise nikahta yine ayni masadaydilar....


TAKDIRI ILAHI derim ben: ondan ote yoktur...

__________________
the CEO