| yaramaz cocuğun günlüğü
Sevgili günlük, bunu sana neden yazdığımı bilmiyorum ama sanırım yazmalıyım. Belki de ileride bir gün tozlu rafa kaldırdığım bu defteri açar okurum ve ona olan özlemimi gideririm. Yani yaramaz çocuğuma umuduma. Babası illaki umut olsun onun adı dedi. Kız olsun, erkek olsun adını umut koyacaktık ve yıllar önce bu gün o geldi dünyaya. Adı umut oldu ve umut saçtı ailemize. Daha 7 aylıkken yürümeye başladığında tamam dedik bu çocuk çok yaramaz olacak. Öylede oldu zaten, karıştırmadık dolap, kırmadığı eşya kalmamıştı. Ama pırıl pırıldı her zaman gözleri. 5 Yaşında çok kolay söktü okumayı. Yazmaya ve okumaya çok meraklıydı. Hayaller kurar ve yazardı sürekli ama bize hiç okutmadı onları. Bir gün büyük adam olduğum zaman hep yazacağım ama önce dağcı olmam gerek diyordu. Ondaki yaşama sevinci belki de bende bile yoktu. Umutsuzluğa düştüğüm anlarda, ağladığım zamanlarda yanıma gelir eteğimden çekiştirir ve gülümsememi sağlardı. O bambaşka bir çocuktu, ama babasına daha düşkündü. Belki de beni çok fazla görmesinden dolayı. Onda hep hasreti yaşadı o. Fakat bir kere bile onun ağladığını görmedim. Şimdi daha iyi anlıyorum da aslında biz ona fazla sevgimizi gösterememişiz. Hep oyuncaklara boğmuş fazla ilgilenememişiz onunla. Bunu satırlarına da yazmış. Ancak bir kere bile bize küstüğünü görmedim onun. Diyorum ya sevgili günlük o bambaşka bir çocuktu.
Bir keresinde hiç unutmuyorum, birkaç çocuk bunu hırpalamışlar. Gerekçe ise başka bir arkadaşına yardım ettiği için. Dayak yemesine rağmen yinede o çocuklarla küsmemiş arkadaşlığını devam ettirmişti. Onda ki insan sevgisini belki de sayfalarca yazsam yinede anlatamam. Fakat kader mi demeliyim? Bilmiyorum, ama işte kötü bir hastalığa yakalandı benim umudum. Gün geçtikçe güçsüzleşen vücuduna inat bir an bile gülmeyi asla bırakmadı. Hayallerine hep devam etti, hep yazdı, hep çevresine adı gibi umut oldu o. Saçlarının dökülmesine karşı saçlarını kestirdi. Yenilmeyeceğim ona dedi hep. Gözlerini açmaya hali kalmadığı zamanlarda bile hep gülümsedi o. Canım oğlum benim. Bu gün onun doğum gününü kutlayacaktık, fakat bütün o duvarlara astığımız süsler öksüz kaldı. Hemşire ablalarının elindeki mumlar sönük kaldı. Onu bugün yani doğum gününde yitirdik. O hayat dolu çocuk dünyaya gözlerini açtığı gün dünyaya gözlerini yumdu. Umudum Yaramaz Çocuğum seni çok seviyorum. Huzur içinde uyu,..
ANNEN
__________________ IT'S TOO LATE!!! | 
20.10.06, 15:02
Benzer Konular 
Normal
