| Yalnız kalan gencin cinneti
Kan revan içinde uyandım bu sabah. Halüsinasyon sandığım cinayetleri işlemeye koyulmuşum farkında olmadan. Önce ellerimi doğramışım mazoşistçe, ellerini bir daha tutmamak üzere, sonra bacaklarımı, sonra dudaklarımı, olurda bir gün dudaklarına değer düşüncesiyle. Gözlerimi yuvalarından çıkarmışım sonra, acımasızca. Kör olmayı tercih etmişim seni bir daha görmemek için. Bilirim sen ruhuna gem vurulmasını sevmezsin de ondandır yaralarımı dağlaman.
Anlamaz mısın can, ağzından çıkan her harf kurşun gibi saplanır yüreğime. Her ağzını açıp tek kelime ettiğinde korkarım bitecek diye. Bir gün olurda seni eller alacak diye gecelerce uzun uzun ağlarım. Bıkmaz mısın can, yorulmaz mısın sen yara üstüne yara açmaktan. Yetmez mi yeteri kadar tuz basmaların. Kaç ameliyat atlattı bu yürek de hala kötürüm. Kaç kurşun barındırır içinde, bilmez misin?
Sessizliğin bir çığlıktır aslında, herkesin sağır olduğu bir çığlık. Neden tek ben duyarım? Niyedir yar bu sessiz çığlıkların? Eriyip gidenim karşında, hala sözüm geçmez sana. Sevilmek için sevmemek gerekirse söyle bunu da bileyim. Ben kalbime söz geçiririm ağlamaz o , “seni sevmiyorum” dediğimde. Gerekirse ellerimde kalbimi de yok ederim, bir daha seni sevip uğrunda gözyaşı dökmesin diye.
İstediğin buysa eğer söyle, kan revan içinde uyandığım bir sabahın sonunda mezara girmeye hazır bu beden.
İsyan veya yakarış değildir bu sana, sadece can yanışlarım dilimde bir türkü olmuş, çağırırım yol boyu. Yolun sonu nerdedir bilinmez, tek bilinen gece gündüz tek başına gidildiği. Hoş yola çıktığında da tektin, yol boyunca da, yolun sonunda da. Bu bir yalnızlıkmış, yalnız kalan bir gencin cinnet hikâyesi.
Hani vardı ya çok sevenlerim, gece çökünce neden kayboldular?
alıntıdır.......
Konu Kayıpyürek tarafından (26.09.08 Saat 11:46 ) değiştirilmiştir.
| 
26.09.08, 11:39
Benzer Konular 
Teşekkürler KayıpYürek. 
Normal
