Fakir fukaranın takılacağı bir mekân olsun istedik...
Leyla!
Thesephiroth tarafından 10.05.08, 16:24´de yollandı
LEYLA
«Barındırmaz mısın koynunda, ey toprak?» derim,
«yer pek»;
Döner, imdadı gökten beklerim, heyhât, «gök
yüksek».
Bunaldım kendi kendimden, zaman ıssız, mekan ıssız;
Ne vahşetlerde bir yoldaş, ne zulmetlerde tek yıldız!
Cihet yok: Sermedi bir şeddi var karşında yeldamri;
Düşer, hüsrâna, kalkar, ye'se çarpar serseri alnın!
Ocaksız, vahalar, çöller; sağır, vadiler, enginler ;
Aran: Beynin döner boşlukta; haykır: Ses veren cinler!
Şu vîran kubbe, yıllardır, sadâ dan dûr, ışıktan dûr; _
İlâhî , yok mu âfâkında bir ferdâya benzer nûr?
Ne bitmez bir geceymiş! Nerden etmiş Şark'ı istila?
Değil canlar, cihânlar göçtü hilkatten, bunun, hâlâ,
Ezer kâbûsu, üç yüz elli, dört yüz milyon îmanı;
Asırlardır ki, İslâm'ın bu her gün çiğnenen yurdu,
Asırlar geçti, hâlâ bekliyor ferdâ-yı mev'üdu!
O ferdâ, istemem, hiç doğmasın «ferdâ-yı mahşer» se...
Hayır, kudretli bir varlıkla mü'minler mübeşşerse;*
Bu kat kat perdeler, bilmem, neden sıyrılmasın artık?
Niçin serpilmesin, hâlâ, ufuklardan bir aydınlık?
O «aydınlık» ki, sönmek bilmeyen ümmîd-i işrakı,
«Vücûdundan peşîman, ölmek ister» sandığın Şark'ı,
Füsünkâr iltima'atıyle döndürmüş de şeydaya;
Sürükler, bunca yıllardır, o sevdadan bu sevdaya.
Hayır! Şark'ın, o hodgam olmıyan Mecnün-i na-kamın,
Bütün dünyâda bir Leyla'sı var: Atîsi İslâm'ın.
Nasıldır mâsivâ, bilmez; onun fanîsidir ancak;
Bugün, yadıyle müstağrak, yarın, yadında müstağrak!
Gel ey Leyla, gel ey candan yakın cânan, uzaklaşma!
Senin derdinle canlardan geçen Mecnun'la uğraşma!
Düşün: Bîçâre nin en kahraman, en gürbüz evlâdı,
Kimin uğrunda kurbandır ki, doğrandıkça doğrandı?
Şu yüz binlerce sönmüş yurda yangınlar veren kimdi?
Şu milyonlarca öksüz, dul kimin boynundadır şimdi?
Kimin boynundadır serden geçip berdar olan canlar?
Kimin uğrundadır, Leyla, o makteller, o zindanlar?
Helâl olsun o kurbanlar, o kdnlar, tek sen ey Leyla,
Görün bir kerrecik, ye's etmeden Mecnûn'u istila..
Niçin hilkat zemîninden henüz' yüksekte Pervâzın?
Şu topraklarda, şayed, yoksa hiç imkân-ı i'zazın,
Şâfâklar ferş-i rahın, fecr-i sadıklar çorağındır;
Hilâlim, göklerin kalbinde yer tutmuş, otağındır;
Ezanlar nevbetindir: inletir eb'adı haşyetten;
Cihazındır âlemler, kubbeler, inmiş meşiyyetten;
Cema'atler kölendir. Ka'be'ler haclen..... Gel ey Leyla,
Gel ey candan yakın cânan ki gâiblerdesin, hâlâ!
Bu nazın elverir, Leyla, in artık in ki bâlâdan,
Müebbed bir bahâr insin şu yanmış yurda, Mevlâ'dan.
«Barındırmaz mısın koynunda, ey toprak?» derim,
«yer pek»;
Döner, imdadı gökten beklerim, heyhât, «gök
yüksek».
Bunaldım kendi kendimden, zaman ıssız, mekan ıssız;
Ne vahşetlerde bir yoldaş, ne zulmetlerde tek yıldız!
Cihet yok: Sermedi bir şeddi var karşında yeldamri;
Düşer, hüsrâna, kalkar, ye'se çarpar serseri alnın!
Ocaksız, vahalar, çöller; sağır, vadiler, enginler ;
Aran: Beynin döner boşlukta; haykır: Ses veren cinler!
Şu vîran kubbe, yıllardır, sadâ dan dûr, ışıktan dûr; _
İlâhî , yok mu âfâkında bir ferdâya benzer nûr?
Ne bitmez bir geceymiş! Nerden etmiş Şark'ı istila?
Değil canlar, cihânlar göçtü hilkatten, bunun, hâlâ,
Ezer kâbûsu, üç yüz elli, dört yüz milyon îmanı;
Asırlardır ki, İslâm'ın bu her gün çiğnenen yurdu,
Asırlar geçti, hâlâ bekliyor ferdâ-yı mev'üdu!
O ferdâ, istemem, hiç doğmasın «ferdâ-yı mahşer» se...
Hayır, kudretli bir varlıkla mü'minler mübeşşerse;*
Bu kat kat perdeler, bilmem, neden sıyrılmasın artık?
Niçin serpilmesin, hâlâ, ufuklardan bir aydınlık?
O «aydınlık» ki, sönmek bilmeyen ümmîd-i işrakı,
«Vücûdundan peşîman, ölmek ister» sandığın Şark'ı,
Füsünkâr iltima'atıyle döndürmüş de şeydaya;
Sürükler, bunca yıllardır, o sevdadan bu sevdaya.
Hayır! Şark'ın, o hodgam olmıyan Mecnün-i na-kamın,
Bütün dünyâda bir Leyla'sı var: Atîsi İslâm'ın.
Nasıldır mâsivâ, bilmez; onun fanîsidir ancak;
Bugün, yadıyle müstağrak, yarın, yadında müstağrak!
Gel ey Leyla, gel ey candan yakın cânan, uzaklaşma!
Senin derdinle canlardan geçen Mecnun'la uğraşma!
Düşün: Bîçâre nin en kahraman, en gürbüz evlâdı,
Kimin uğrunda kurbandır ki, doğrandıkça doğrandı?
Şu yüz binlerce sönmüş yurda yangınlar veren kimdi?
Şu milyonlarca öksüz, dul kimin boynundadır şimdi?
Kimin boynundadır serden geçip berdar olan canlar?
Kimin uğrundadır, Leyla, o makteller, o zindanlar?
Helâl olsun o kurbanlar, o kdnlar, tek sen ey Leyla,
Görün bir kerrecik, ye's etmeden Mecnûn'u istila..
Niçin hilkat zemîninden henüz' yüksekte Pervâzın?
Şu topraklarda, şayed, yoksa hiç imkân-ı i'zazın,
Şâfâklar ferş-i rahın, fecr-i sadıklar çorağındır;
Hilâlim, göklerin kalbinde yer tutmuş, otağındır;
Ezanlar nevbetindir: inletir eb'adı haşyetten;
Cihazındır âlemler, kubbeler, inmiş meşiyyetten;
Cema'atler kölendir. Ka'be'ler haclen..... Gel ey Leyla,
Gel ey candan yakın cânan ki gâiblerdesin, hâlâ!
Bu nazın elverir, Leyla, in artık in ki bâlâdan,
Müebbed bir bahâr insin şu yanmış yurda, Mevlâ'dan.
Total Comments 0
Yorumlar
Total Trackbacks 0
Trackbacks
Recent Blog Entries by Thesephiroth
- Rezonans (28.07.08)
- Şair Eşref (22.07.08)
- Ressam Haklı. (02.07.08)
- Mehmed Zekâi Efendi; Zekâi Dede... (15.05.08)
- Bir Gönül Abidesi; Zekâi Dede (15.05.08)
