asıl eksiklik, eksik olduğumuzu düşünmekti.
asıl eksiklik,çareyi başkasında aramaktı.
hayatın matematiği farklı; iki yarımı toplayınca bir etmiyor.
insan tek başına mutsuzsa başka biriyle de mutlu olamıyor.
önce yalnızdık.
9 ay boyunca karanlık bir yerde dışarı çıkmayı bekledik ve dünyaya ağlayarak
geldik. pişman gibiydik.
ya da mecburen gelmiş gibi.
biraz büyüdükten sonra, kendimizi bildiğimiz anda, içimizi kemiren,
kalbimizi kurcalayan o tuhaf duyguyu hissettik:
bir yerde bir eksik var.
korktuk. "bunun sebebi ne?" diye sorduk kendimize.
cevabı yapıştırdık:
demek ki sahip olmadığımız bir şeyler var.o yüzden eksiklik hissediyoruz."
peki, neye sahip olmamız gerekiyor?
çocukken,"yaşımız küçük" diye düşündük.
her istediğimizi yapamıyoruz. kurallar, yasaklar var. büyüyünce her şey yoluna girecek.
büyüdükçe bir şey değişmedi....
