Yılmaz Güney Türk sinemasında bir döneme adını altın harflerle yazdırmış bir halk kahramanıdır. Nasıl ki; Amerikalıların Rambo'su ve Raki'si varsa, bir zamanlar bizim de kötülere karşı savaşan bir sinema kralımız vardı. Yılmaz Güney yapmış olduğu filmlerde de, aslında bir bakıma kendini oynuyordu. Yani mert, dürüst ve haksızlığa uğruyanın yanındaydı hep. İstanbul' a ilk geldiğinde ben bu şehrin kralı olacağım dedi ve Türk sinemasının Çirkin Kral'ı oldu. Yılmaz Güney' in bu kahramanlık ve delikanlılık kokan üvertür filmleri bir dönem devam etti ve halk tarafından beğeniyle izlendi.
Derken 68 kuşağının içinde bulunduğu hava Çirkin Kral'ı da etkiledi. Çok geçmeden seneryosunu kendi yazdığı filmlere de bu siyasi hava yansıdı. Sürü adlı filminin kitabında Yılmaz Güney' in başından geçen bir olay şöyle anlatılıyor;
Polisler kapıyı canhıraş bir şekilde çalınca, mütemadiyen kağıyı açmış. Polisler kendisine polisten kaçan teroristleri aradıklarını söyleyince, Yılmaz yukarıdalar, beraber çay içiyoruz cevabını vermiş. Bu cevabı duyan polisler gülmüş ve daha sonra gitmişler. Oysa gerçekten Deniz Gezmiş ve arkadaşları Yılmaz Güney' in evindeymişler.
Yine aynı kitapda okuduğum ilginç bir anektotda şöyle;
Yılmaz bir filminde rol icabı patronu içmekte olduğu pürosundan vurması gerekiyormuş, tabiki kurusıkı tabancayla. Oysa Yılmaz kendi gerçek silahıyla tak diye püroya ateş edip, vurmuş. Herkesin korku dolu bakışları arasında, ne yaptığını soranlara, ben halkımı kandırmam yanıtını vermiş.
Türk halkı Yılmaz Güney' in filmelerindeki mert ve dürüst yanını çok sevmişti. Fakat bir zaman sonra; dürüstlük ve mertliğin ne derece erdemli bir davranış olduğunun insanlarımıza unutturulmaya çalışıldığı bir medaya ortamında, Yılmaz Güney' in filmleri de, siyasi tercihleri sebebiyle tedavülden kaldırılmıştır. Yılmaz Güney' in filmlerinin dikkat çekici özelliği halkının acılarını veya sevinçlerini, isyanını veya kabullenişini, kısaca yaşamını doğaçlamaya gerek duymadan olduğu gibi beyaz perdeye aktırmış olmasıdır. Filmleri; kullanılan fon müziklerinden tutunda, kültürel ve ahlaki değerlin teşhir edildiği kısımlara kadar, büyük oranda gerçeklik payı taşımaktadır.
Özel hayatında yapmış olduğu belkide en büyük hata bir Yumurtalık denen yerde bir savcıyı öldürmekdi. Kendisine, siz solcularda herşeyi paylaşmak serbest madem, karını da paylaşırmısın diyen savcıyı alnının ortsından vurması ona uzun yıllar sürecek hapise hayatının anahtarını sunmuştu. Aslında o savcının hakettiği cevap da buydu, ama yine de bir insan hayatına son vermek bu kadar kolay olmamalı.
Yılmaz Güney' in siyasal değişim sürecinden sonra çevirmiş olduğu filmler Sürü, yol ve Duvar gibi filmleri gerek uluslarası alanda gerekse yurt içinden büyük başarı ve beğeni kazanmıştır.

teşekkürler okumak istediğim bi biyografiydi

emeğe sağlık teşekkür ediyorum

EMEĞİNE SAĞLIK m@r@l SAOL

Sorunun esası şudur: Ya devrim yolunu seçeceğiz... ya da, bu düzenin baskılarına, haksızlıklarına boğun eğerek, şu ya da bu biçimde teslim olarak yaşamayı seçeceğiz. Bu çeşit bir seçiş, yok olmanın bir biçimidir."


canım, sevdiğim, yüreğim...

bu duvarlar yetmiyor bizi ayırmaya bilesin...
bu parmaklıklar, bu demir kapılar, bu hava, inan...
bazen bir yumrukta yıkacak kadar güçlü,
bazen bir serçe kadar güçsüzsem, bir nedeni vardır...
hangi zorluğu yenmemiş insanoğlu.
hele taşıyorsa içinde bu insanca sevgiyi.
güzel günler zorlu duraklardan geçer sevdiğim.
damla damla birikiyor insan. damla damla sevgili...
bir gün akıp gideceğiz hayata...
duvarlar yıkılacak, açılacak bütün kapılar bilesin.
benim yüreğim sensin şimdi, seni vurur durur...
ve yine damla damla çoğalıyorsun içimde.
[Sadece kayıtlı Üyelerimiz Linkleri görebilir. ] (06.07.2006 14:17)

__________________

paylasim icin tesekkürler
yilmaz güney cok süper bir insandi ne yazikki degerini bilemedik
dünyaya birdaha yilmaz güney gelmez onu katledenleri kiniyorum

__________________

çok güzel bi paylaşım
türkiyeye bi yılmaz güney , bi deniz gezmiş bi daha gelmez