Küçük bir çocugun masumlugunu taşıyordu yüregim..
Öyle sevmişti ki..Öyle sevilmeye muhtaçtı ki..Herkese inanırdı kolaylıkla..İnanmıştı..!
Oynadıgı oyunlardan ayrı tutmuştu seni..Ne oyuncak olacaktı, ne de oyunbozanlık yapacaktı..!

Olmadık şeylere küserdik çocukken, sonra bir bakmışız yine kaldıgımız yerden oynamaya başlamışız bile..O kadar kısa sürerdi ki kırılganlıklar, alınmalar..Oysa şimdi ardına bakmadan gitmeleri tercih ediyoruz..Kırılmışlıkları içimizde tutarak en agırından gitmeleri...Senin yaptıgın gibi..!

Saklambaçlarımın adı sen oldu..Sen saklanırdın ben seni bulurdum ya hani..Artık bulamıyorum..! Artık duvara dönüp, kapamıyorum gözlerimi..Biliyorum saklandıgın yerden çıkmayacaksın..Biliyorum....!

Anladım büyümüşüz,
Anladım masumlugumuzu yitirmişiz..
Ben oyun oynamayı bıraktım, hayat bana oynamaya başladı artık..En çokta bunu anladım..!

Toz pembe gelen hayat, artık başka renklere gebe kaldı..Herşey siyaha döndü, gözlerimin rengi bile..!
Gözlerimdeki ışıltı, yerini hüzne bıraktı..Kelimelerim çarpık..! hecelemelerim çogaldı..
Aglamak hiç yabancı degil artık...Gülmek bir o kadar uzak..!

Ben büyüdüm..Yüküm agırlaştı..
Oysa ki böyle büyütmek istememiştim yüregimi..
Haketmedigi darbeler aldı..Hiç ummadıgı zamanda, ummadıgı kişiden..!
Ne yapacagını bilmeden, elim cebimde geziniyorum hayatta..Anlamsızım bu aralar..! Yorgun ve karışık..!

Acının; sadece düşüp, yaraların kanamasını sanan ben, şimdi acının ve mutlulugumun adının sen oldugunu ögrendim..!

Oyunlarım öksüz kaldı..Oynayamıyorum..
Çagırıyorlar gitmiyorum..Biliyorum ki gözlerimi tekrar yumdugumda, saklanıp çıkmayacaklar..Beni bırakacaklar öyle koca bir duvarın önünde..Ben artık mızıkçılarla oyun oynamıyorum..Ben artık boyumdan büyük oyunlara kanmıyorum..!

Küçükken oyunlarımızın adı yoktu..
Büyüdük oyunlarımızın adı aşk kaldı..
Aşk oyun degildi..Sen öyle sandın..
Oynadın..Gittin..!


alıntı

çok güzel teşekkürler ceren

ben tşk ederim begenmene sevindim